Meestal lees je in het najaar dat mensen hun velomobiel winterklaar maken. Nu we niet een echte winter hebben gehad, ben ik toch wel benieuwd of zij het zinvol hebben gevonden.
Sinds zondag is het lente, dus nu moet de velomobiel weer lenteklaar gemaakt worden......
Ik rijd sinds zondag weer open, zonder kap. Vanwege gevoelige oren en daarmee gepaard gaande grote kans op oorontsteking, heb ik de hele "winter" wel met kap gereden.
Mijn voorkeur is open rijden, heerlijk. Goed ingepakt, mijn hoofd, dat wel.
Omdat ik op mijn woonwerkroute wat stukken slecht wegdek heb, liggen nu de F-lites eronder, sinds zondag. Dat rijd een stuk comfortabeler. Ik kan echter het verschil in snelheid nu niet goed aangeven, omdat met of zonder kap rijden ook invloed heeft. Morgen maar even met kap. Zeer benieuwd.
Tot die tijd namelijk met Continental Contact speed gereden. Ook fijne banden, maar vooral op glad asfalt. 28 mm, dus split voel je goed.
De laatste ochtenden is de temperatuur echter wel weer wat winters, net boven het vriespunt. Scheelt wel weer wat in kruissnelheid, maar in de middag is het dan wel weer lekker doortrekken. Behalve in een plaatselijk hagelbuitje...
Hopelijk kunnen we weer snel over zonnige zaken schrijven.
dinsdag 3 maart 2020
zondag 26 januari 2020
Toeval?
De laatste tijd ratelde de ketting met meer geluid dan ik gewend ben. Dat moeten de O-ringen dan zijn, dacht ik. Gisteren dus maar weer de Q op de bok gelegd om deze te vervangen. Daar ik tevens het vermoeden had dat de crank wat ver naar voren stond, eerst deze maar verplaatsen.
Bij het losmaken van een van de beugels, bleek deze gebroken. Shit, wat nu? Ik had eerder op de dag Johan al een app gestuurd, omdat hij bij velomobiel.nl was, om te vragen biba's mee te nemen. Het was inmiddels 15.30, dus hij al onderweg naar huis, nam ik aan.
Wel gebeld met Dronten en er wordt een paar opgetsuurd. Advies is om rustig te rijden, zeker omhoog. Nu ja, mijn heenweg naar het werk gaat omhoog, zodanig dat mijn snelheid naar 20 zakt en mijn hartslag flink stijgt. Dat stukje komt het zweten ook. Dus, wat nu?
Even lopen denken en toen naar de bouwmarkt om de hoek. Eens kijken wat er mogelijk is.
Deze hoekijzers gekocht:
Uitgemeten waar de gaten voor de bouten moeten komen en de boor erin. Iets langere bouten genomen, hoekijzer op maat gezaagd. Dan het klusje om het weer op zijn plek te krijgen, waarbij het zicht beperkt is.
Resultaat:
De gebroken beugel wordt goed op zijn plaats gehouden, kan vast wel een flink aantal ritten mee. In ieder geval tot nieuwe er zijn.
Hierna de ketting ingekort, deze hing nu wel erg slap, na verschuiven van de crank. Uiteraard ging het eerste schakeltje niet goed terug, wat mij vaker overkomt. Dus maar eentje extra eruit. Nu wel goed vast, check door ketting flink te buigen. Niet meer te zien welke schakel het was en dan is het goed.
Als laatste de stoel nog ietsje hoger, want ook daar was wat speling ontstaan.
Te laat voor een proefritje op volle kracht, als finale check of alles goed zit. Ik moet er niet aan denken dat, bijvoorbeeld, de ketting onderweg breekt!
Vandaag dus maar ff doen.
Overigens, zie vorige bericht, zijn de voorbanden nog steeds op de juiste spanning, niet meer gezakt. De lekke binnenband die ik wilde plakken, blijkt geen lek te hebben. Zou ik het ventiel niet goed hebben dichtgedraaid? iets anders kan ik me niet voorstellen.
Bij het losmaken van een van de beugels, bleek deze gebroken. Shit, wat nu? Ik had eerder op de dag Johan al een app gestuurd, omdat hij bij velomobiel.nl was, om te vragen biba's mee te nemen. Het was inmiddels 15.30, dus hij al onderweg naar huis, nam ik aan.
Wel gebeld met Dronten en er wordt een paar opgetsuurd. Advies is om rustig te rijden, zeker omhoog. Nu ja, mijn heenweg naar het werk gaat omhoog, zodanig dat mijn snelheid naar 20 zakt en mijn hartslag flink stijgt. Dat stukje komt het zweten ook. Dus, wat nu?
Even lopen denken en toen naar de bouwmarkt om de hoek. Eens kijken wat er mogelijk is.
Deze hoekijzers gekocht:
Resultaat:
De gebroken beugel wordt goed op zijn plaats gehouden, kan vast wel een flink aantal ritten mee. In ieder geval tot nieuwe er zijn.
Hierna de ketting ingekort, deze hing nu wel erg slap, na verschuiven van de crank. Uiteraard ging het eerste schakeltje niet goed terug, wat mij vaker overkomt. Dus maar eentje extra eruit. Nu wel goed vast, check door ketting flink te buigen. Niet meer te zien welke schakel het was en dan is het goed.
Als laatste de stoel nog ietsje hoger, want ook daar was wat speling ontstaan.
Te laat voor een proefritje op volle kracht, als finale check of alles goed zit. Ik moet er niet aan denken dat, bijvoorbeeld, de ketting onderweg breekt!
Vandaag dus maar ff doen.
Overigens, zie vorige bericht, zijn de voorbanden nog steeds op de juiste spanning, niet meer gezakt. De lekke binnenband die ik wilde plakken, blijkt geen lek te hebben. Zou ik het ventiel niet goed hebben dichtgedraaid? iets anders kan ik me niet voorstellen.
donderdag 23 januari 2020
Al een beetje gewend
Inmiddels bijna aan het einde van mijn derde week bij de nieuwe baas. Verschillende routes geprobeerd, ook vandaag weer op de terugweg.
Niet op de heenweg gedaan, vanwege de mist. Weinig zicht, vizier van kap daarom omhoog, bril steeds schoonmaken....dan heb ik toch graag bekend terrein.
Dat bekende terrein is de route vanuit Warnsveld over de nieuwe IJsselkbrug, via Tonden naar Klarenbeek en dan door Lieren naar Beekbergen. Deze route heeft als voordeel dat er weinig bochten zijn, dus lekker doorrijden. Nadeel is dat het een sluiproute is voor autoverkeer. Deze zouden via de provinciale weg moeten gaan, maar dat is natuurlijk een paar kilometer om. En je houden aan de 60 kilometer limiet, dat hoeft toch niet? Dat merk je wel.
Ook al wel weer meer gewend aan de afstand. Het adfgelopen jaar was het 11 kilometer enkele reis, nu 26. Het valt me mee hoe snel dat went. Met 61 jaar ben ik niet oud, maar ook niet de jongste meer.
Op de heenweg is het klimmen geblazen op het einde. Vanuit Lieren eerst een stuk stevig vals plat, klein stukje dalen, dan weer vals plat en daarna echt omhoog. Nou ja, voor Nederlandse begrippen dan.
Het euvel van de remmen heb ik, met tips vanuit Dronten via de mail, inmiddels opgelost. Alhoewel ik de boutjes nog wel wil zekeren met locktite of een drupje lak.
Het heeft me 1 band gekost, die vanwege slippende remmen is versleten op het loopvlak. Helaas.
Nu liggen de Continental Contact speed erop. Ook fijne en snelle banden.
Achter nog steeds de Allmotion. Ik heb al enige tijd een nieuwe voor vervanging liggen, maar dat is nog steeds niet nodig. Ruwe schatting is dat er inmiddels 25.000 kilometer mee gereden is.
Wordt vervolgd.
Niet op de heenweg gedaan, vanwege de mist. Weinig zicht, vizier van kap daarom omhoog, bril steeds schoonmaken....dan heb ik toch graag bekend terrein.
Dat bekende terrein is de route vanuit Warnsveld over de nieuwe IJsselkbrug, via Tonden naar Klarenbeek en dan door Lieren naar Beekbergen. Deze route heeft als voordeel dat er weinig bochten zijn, dus lekker doorrijden. Nadeel is dat het een sluiproute is voor autoverkeer. Deze zouden via de provinciale weg moeten gaan, maar dat is natuurlijk een paar kilometer om. En je houden aan de 60 kilometer limiet, dat hoeft toch niet? Dat merk je wel.
Ook al wel weer meer gewend aan de afstand. Het adfgelopen jaar was het 11 kilometer enkele reis, nu 26. Het valt me mee hoe snel dat went. Met 61 jaar ben ik niet oud, maar ook niet de jongste meer.
Op de heenweg is het klimmen geblazen op het einde. Vanuit Lieren eerst een stuk stevig vals plat, klein stukje dalen, dan weer vals plat en daarna echt omhoog. Nou ja, voor Nederlandse begrippen dan.
Het euvel van de remmen heb ik, met tips vanuit Dronten via de mail, inmiddels opgelost. Alhoewel ik de boutjes nog wel wil zekeren met locktite of een drupje lak.
Het heeft me 1 band gekost, die vanwege slippende remmen is versleten op het loopvlak. Helaas.
Nu liggen de Continental Contact speed erop. Ook fijne en snelle banden.
Achter nog steeds de Allmotion. Ik heb al enige tijd een nieuwe voor vervanging liggen, maar dat is nog steeds niet nodig. Ruwe schatting is dat er inmiddels 25.000 kilometer mee gereden is.
Wordt vervolgd.
maandag 13 januari 2020
Nieuwe routes
Sinds 6 januari werk ik bij (weer) een nieuwe werkgever. Tot nu toe zeer tevreden hierover.
Het betekent ook nieuwe routes, van Warnsveld naar Beekbergen. De kortste weg is vaak de mooiste, verkondigden Bram en Freek lang geleden in een sketch. In dit geval niet, in ieder geval niet de fijnste. Iedere velomobielrijder weet dat je moet kunnen doorfietsen om voldoende profijt te hebben van je velo. En aangezien de korste weg tevens die is met de meeste (haakse) bochten, is het zeker niet de fijnste om te rijden. In de korte tijd dat ik nu heen en weer ga, heb ik al wat verschillende routes geprobeerd, met inmiddels degene die zeer waarschijnlijk mijn vaste route zal worden.
In ieder gevak in de winter. Bij mooier weer en langer licht, zal ik vast wel eens met een omweg terug naar huis fietsen.
En nee, ik koop niet weer een Strada vanwege het betere bochtenwerk.
Wel zal ik weer banden moeten aanschaffen. Mijn linkerrem blokkeerde, nu voor de tweede keer sinds ik de huidige Quest heb, nu driekwart jaar. En dan slaat ie vast en slipt het wiel, met ernstige slijtage op het loopvlak van de band. Wiel eruit, remmen schoongemaakt en opgeschurd en het gaat beter. Maar hoe snel zal het weer mis zijn? dat wordt dus een mailtje naar Dronten.
Qua banden.........pffff
Ik had Trykers gekocht, omdat Theo er lovend over schreef. In eerste instantie bevielen deze wel, maar gezien bochten (zie boven) toch maar wat anders erop. Nu had ik nog Durano's liggen. Die kwamen bij mijn ICE trike, die ik vorige zomer heb aangeschaft. Daar liggen nu Gocycles onder, vanwege het ontbreken van voorvering. De Durano's daarop waren toch wel erg hard op hobbelige ondergrond.
Deze dan maar onder de Quest en ze bevallen wonderwel goed. Hoewel het predicaat Durano wellicht niet klopt, omdat ze snel slijten bij blokkeren van de rem :)
Maar goed, na jaren velomobielen rijden heb ik nog wel wat banden liggen om uit te kiezen. Kojaks, Continental Contact Speed, Gocycle, Tioga Power Block.
iemand nog andere leuke opties?
Het betekent ook nieuwe routes, van Warnsveld naar Beekbergen. De kortste weg is vaak de mooiste, verkondigden Bram en Freek lang geleden in een sketch. In dit geval niet, in ieder geval niet de fijnste. Iedere velomobielrijder weet dat je moet kunnen doorfietsen om voldoende profijt te hebben van je velo. En aangezien de korste weg tevens die is met de meeste (haakse) bochten, is het zeker niet de fijnste om te rijden. In de korte tijd dat ik nu heen en weer ga, heb ik al wat verschillende routes geprobeerd, met inmiddels degene die zeer waarschijnlijk mijn vaste route zal worden.
In ieder gevak in de winter. Bij mooier weer en langer licht, zal ik vast wel eens met een omweg terug naar huis fietsen.
En nee, ik koop niet weer een Strada vanwege het betere bochtenwerk.
Wel zal ik weer banden moeten aanschaffen. Mijn linkerrem blokkeerde, nu voor de tweede keer sinds ik de huidige Quest heb, nu driekwart jaar. En dan slaat ie vast en slipt het wiel, met ernstige slijtage op het loopvlak van de band. Wiel eruit, remmen schoongemaakt en opgeschurd en het gaat beter. Maar hoe snel zal het weer mis zijn? dat wordt dus een mailtje naar Dronten.
Qua banden.........pffff
Ik had Trykers gekocht, omdat Theo er lovend over schreef. In eerste instantie bevielen deze wel, maar gezien bochten (zie boven) toch maar wat anders erop. Nu had ik nog Durano's liggen. Die kwamen bij mijn ICE trike, die ik vorige zomer heb aangeschaft. Daar liggen nu Gocycles onder, vanwege het ontbreken van voorvering. De Durano's daarop waren toch wel erg hard op hobbelige ondergrond.
Deze dan maar onder de Quest en ze bevallen wonderwel goed. Hoewel het predicaat Durano wellicht niet klopt, omdat ze snel slijten bij blokkeren van de rem :)
Maar goed, na jaren velomobielen rijden heb ik nog wel wat banden liggen om uit te kiezen. Kojaks, Continental Contact Speed, Gocycle, Tioga Power Block.
iemand nog andere leuke opties?
maandag 16 december 2019
Banden, gevoel en afstand
Wat heeft dat nu weer met elkaar te maken, hoor ik je denken. Welnu, dat zal ik je uitleggen.
Misschien eerst over afstand. Momenteel heb ik een afstand van 10 kilometer naar mijn werk te fietsen, vaak rijd ik een stukje om, weer naar huis en kom dan op krap 16.
Maar, volgend jaar start ik met een nieuwe baan, waarbij mijn enkele reis een traject van 25 kilometer zal zijn.
Dan de banden. Sinds vrijdag rijd ik op Trykers, na hier een positief bericht van Theo van Andel over gelezen te hebben op MeWe. Tot die tijd waren het Kojaks. Deze rijden erg fijn, vind ik. Veel minder verschil met bijvoorbeeld de GoCycle dan de eerdere versies van Kojak. Kennelijk is Schwalbe met deze banden ook aan het door ontwikkelen.
Maar met een dagafstand van 50 kilometer over natte landwegen, heb ik twijfels m.b.t. lekbestendigheid van Kojaks. Voor de zomer zullen deze er weer onder komen.
Dan het gevoel. Nou ja, een fijn gevoel om een nieuwe baan te hebben gevonden, zeker op mijn leeftijd (61).
Maar gevoel gerelateerd aan banden, dat is natuurlijk nu topic. wel, de Trykers rijden goed, even snel als Kojaks. Maar, het voelt niet zo. Ik moet echt op de teller kijken om te zien dat ik dezelfde snelheid heb. Ze lijken trager te gaan, wat niet zo is.
De banden voelen wel heel stabiel, zeker in de bochten. De Quest rijdt er erg strak mee, veel minder geluid als van de Kojaks.
Nu rijd ik op 5 bar; er wordt aanbevolen tussen 4 en 6. Komende week maar eens een keer naar 6 oppompen, om te ervaren wat dat doet, zowel voor snelheid als voor geluid.
Wordt vervolgd.
Misschien eerst over afstand. Momenteel heb ik een afstand van 10 kilometer naar mijn werk te fietsen, vaak rijd ik een stukje om, weer naar huis en kom dan op krap 16.
Maar, volgend jaar start ik met een nieuwe baan, waarbij mijn enkele reis een traject van 25 kilometer zal zijn.
Dan de banden. Sinds vrijdag rijd ik op Trykers, na hier een positief bericht van Theo van Andel over gelezen te hebben op MeWe. Tot die tijd waren het Kojaks. Deze rijden erg fijn, vind ik. Veel minder verschil met bijvoorbeeld de GoCycle dan de eerdere versies van Kojak. Kennelijk is Schwalbe met deze banden ook aan het door ontwikkelen.
Maar met een dagafstand van 50 kilometer over natte landwegen, heb ik twijfels m.b.t. lekbestendigheid van Kojaks. Voor de zomer zullen deze er weer onder komen.
Dan het gevoel. Nou ja, een fijn gevoel om een nieuwe baan te hebben gevonden, zeker op mijn leeftijd (61).
Maar gevoel gerelateerd aan banden, dat is natuurlijk nu topic. wel, de Trykers rijden goed, even snel als Kojaks. Maar, het voelt niet zo. Ik moet echt op de teller kijken om te zien dat ik dezelfde snelheid heb. Ze lijken trager te gaan, wat niet zo is.
De banden voelen wel heel stabiel, zeker in de bochten. De Quest rijdt er erg strak mee, veel minder geluid als van de Kojaks.
Nu rijd ik op 5 bar; er wordt aanbevolen tussen 4 en 6. Komende week maar eens een keer naar 6 oppompen, om te ervaren wat dat doet, zowel voor snelheid als voor geluid.
Wordt vervolgd.
donderdag 3 oktober 2019
Daar ben ik weer
Na maanden maar weer eens een bericht. Niet dat er weinig gebeurd is in tussentijd, maar het ontbrak me enerzijds aan tijd en anderzijds aan zin. Maar nu de dagen korter worden komt ook de tijd weer meer vrij.Ik las er al ergens over, in de herfst komen de berichten over winterklaar maken en dergelijke. Welnu, daar gaat dit bericht ook deels over.
Maar eerste een wat over de afgelopen maanden. Naast de, sinds december sterk ingekorte, woonwerk ritjes, natuurlijk de maandelijkse LOL. En af en toe MT. CV heb ik overgeslagen, past niet in mijn agenda.
In augustus ben ik, samen met Marlene,per trein naar Berlijn gereden. Na 1,5 dag rondkijken, wat veel te kort is, zijn we met de trikes teruggereden, over de R1. Aanvankelijk dachten 10 fietsdagen te kunnen doen en dan twee rustdagen. Dat werd anders.
We hebben elke dag gefietst. Dat kwam omdat het steeds warmer werd en daardoor zwaarder om te fietsen. Bovendien is het wegdek in voormalig Oost Duitsland niet fijn. En de R1 pakt heel veel kleine wegen, wat erg mooi is, maar dan dus slechte wegen. Kasseien, grof split van basalt, zandwegen, dat soort dingen.
Wel een erg mooie rit, zeker door de Harz. Maar daar werd het extra zwaar, omdat naast de hittegolf van augustus, waar we midden in zaten, ook geklommen moest worden.
Een paar dagen na thuiskomst, heb ik samen met Arjen de jaarlijkse lange LOL gereden. Via Duitsland naar Limburg, door Brabant weer Gelderland in. Ook erg warm nog. Opvallend dat in Brabant de wegen aanmerkelijk slechter zijn, tenminste in het deel waar wij reden.
Helaas waren er niet meer deelnemers. We hebben deze tocht wel sneller gereden dan eerdere lange tochten. Met twee is een pauze korter, je hebt sneller besloten wat te doen en bij stoplichten en voorrangswegen ben je er sneller over.
Nu de donkere dagen komen, rijd ik elke ochtend in het donker weg. Veel kilometers maak ik niet, 11 enkele reis. Deze gaan wel over rustige landwegen, grotendeels. Daarom extra koplampen gemonteerd, om goed zichtbaar te zijn, maar ook om goed te zien. Bij tegenliggende auto's, met slecht afgestelde lampen, word ik dusdanig verblind dat ik de berm niet meer goed zie. Daarom de rechterlamp van de twee extra lampen wat meer naar de zijkant gericht.
Het zijn Spanninga Thor 1100 lampen. Veel licht, laag getseld om verblinden tegenliggers te voorkomen.
Qua banden heb ik een paar dagen met Go Cycles gereden, maar toch maar weer de Kojaks terug erop gedaan gisteren.
Deze rijden een stuk strakker, bochten gaan beter. Ik heb de indruk dat de Go Cycles wat meer kleven, ook al heb ik ze op 5 bar. Onder de Strada vond ik ze wel weer erg fijn.
Nu liggen ze te wachten tot ze onder de ICE Sprint kunnen, maar dat duurt nog wel even, want daar liggen net nieuwe onder. En erg veel Trike rijden wordt het komende maanden vast niet.
Voor slecht weer gebruik ik de racekap, met Pinlock vizier. Deze kap heeft de vorige eigenaar van de Quest, Wim R, voorbereid en ik heb hem afgewerkt. Een zelfbouw dus, met mallen die Wim eerder heeft gebruikt. Licht materiaal, doorschijnend, wat het bij zonlicht wel warm maakt. Ik denk nog na over een donkerder coating, maar dat mag niet veel wegen natuurlijk.
Foto ervan volgt nog wel.
Ik heb me voorgenomen elke week een wat langere tocht te maken, ook in de winter. Leuk, maar ook goed op conditie blijven vind ik belangrijk.
Aanstaande zondag LOL, de week erna op zaterdag MT.
En verder zien we wel weer.
Maar eerste een wat over de afgelopen maanden. Naast de, sinds december sterk ingekorte, woonwerk ritjes, natuurlijk de maandelijkse LOL. En af en toe MT. CV heb ik overgeslagen, past niet in mijn agenda.
In augustus ben ik, samen met Marlene,per trein naar Berlijn gereden. Na 1,5 dag rondkijken, wat veel te kort is, zijn we met de trikes teruggereden, over de R1. Aanvankelijk dachten 10 fietsdagen te kunnen doen en dan twee rustdagen. Dat werd anders.
We hebben elke dag gefietst. Dat kwam omdat het steeds warmer werd en daardoor zwaarder om te fietsen. Bovendien is het wegdek in voormalig Oost Duitsland niet fijn. En de R1 pakt heel veel kleine wegen, wat erg mooi is, maar dan dus slechte wegen. Kasseien, grof split van basalt, zandwegen, dat soort dingen.
Wel een erg mooie rit, zeker door de Harz. Maar daar werd het extra zwaar, omdat naast de hittegolf van augustus, waar we midden in zaten, ook geklommen moest worden.
Een paar dagen na thuiskomst, heb ik samen met Arjen de jaarlijkse lange LOL gereden. Via Duitsland naar Limburg, door Brabant weer Gelderland in. Ook erg warm nog. Opvallend dat in Brabant de wegen aanmerkelijk slechter zijn, tenminste in het deel waar wij reden.
Helaas waren er niet meer deelnemers. We hebben deze tocht wel sneller gereden dan eerdere lange tochten. Met twee is een pauze korter, je hebt sneller besloten wat te doen en bij stoplichten en voorrangswegen ben je er sneller over.
Nu de donkere dagen komen, rijd ik elke ochtend in het donker weg. Veel kilometers maak ik niet, 11 enkele reis. Deze gaan wel over rustige landwegen, grotendeels. Daarom extra koplampen gemonteerd, om goed zichtbaar te zijn, maar ook om goed te zien. Bij tegenliggende auto's, met slecht afgestelde lampen, word ik dusdanig verblind dat ik de berm niet meer goed zie. Daarom de rechterlamp van de twee extra lampen wat meer naar de zijkant gericht.
Het zijn Spanninga Thor 1100 lampen. Veel licht, laag getseld om verblinden tegenliggers te voorkomen.
Qua banden heb ik een paar dagen met Go Cycles gereden, maar toch maar weer de Kojaks terug erop gedaan gisteren.
Deze rijden een stuk strakker, bochten gaan beter. Ik heb de indruk dat de Go Cycles wat meer kleven, ook al heb ik ze op 5 bar. Onder de Strada vond ik ze wel weer erg fijn.
Nu liggen ze te wachten tot ze onder de ICE Sprint kunnen, maar dat duurt nog wel even, want daar liggen net nieuwe onder. En erg veel Trike rijden wordt het komende maanden vast niet.
Voor slecht weer gebruik ik de racekap, met Pinlock vizier. Deze kap heeft de vorige eigenaar van de Quest, Wim R, voorbereid en ik heb hem afgewerkt. Een zelfbouw dus, met mallen die Wim eerder heeft gebruikt. Licht materiaal, doorschijnend, wat het bij zonlicht wel warm maakt. Ik denk nog na over een donkerder coating, maar dat mag niet veel wegen natuurlijk.
Foto ervan volgt nog wel.
Ik heb me voorgenomen elke week een wat langere tocht te maken, ook in de winter. Leuk, maar ook goed op conditie blijven vind ik belangrijk.
Aanstaande zondag LOL, de week erna op zaterdag MT.
En verder zien we wel weer.
woensdag 1 mei 2019
Nooit meer?
Gisteren zijn Edwin en ik terug gekomen van ons bezoek aan de Spezi in Germersheim. In twee dagen erheen gefietst en in drie dagen terug. Achteraf zeggen we, we doen het nooit meer. Dat gaat dan niet specifiek om de Spezi, maar om de ritten door heuvelachtig gebied. Een dag is leuk, met een velomobiel, maar als van de 5 fietsdagen er drie zijn met ongeveer 1400 hoogtemeters, stijgend, dan is het andere koek. Geen lekkere.........
De eerste rit ging naar Remagen, grotendeels vlak, wel een paar grote steden, zoals keulen en Bonn. Totaal 230 kilometer. De tweede dag 1408 hoogtemeters, in 209 kilometer. We kwamen dan ook laat aan op ons overnachtingsadres.
In Remagen hadden we een wat shabby en gedateerd hotel, waar de receptionist/ober even goed moest zoeken waar ook alweer onze kamer was. Ontbijt was om 7 uur, zo verzekerde hij ons.
De kamer was prima, goed geslapen, maar de deur naar de ontbijtkamer was dicht om 7 uur.......even later ging deze wel open en de hotelier was nog bezig met klaarmaken van het buffet. Eigenlijk ging ontbijten nog niet, maar toe maar, we mochten. Fietsen werden overigens netjes in de garage gestald.
De tweede avond werd de hotelier verrast door het formaat van onze fietsen, hoewel ik bij reserveren had gezegd dat we grote driewielers hadden. Met vereende krachten werden de velomobielen in de voorraadschuur getild. Tussen de lege dozen van het vietnamese restaurant, waarboven het hotel zich bevond.
We moesten, vanwege verblijf van twee nachten en bezoek aan spezi deze exercitie viermaal uitvoeren,
Dag drie slechts 24 kilometer naar de beurs, dat was een rustdag waardig. Heel veel nieuws was er niet te zien. De Dijker, de Alpha 7 en wat kleinigheden. Wel altijd leuk om rond te snuffelen en omdat we allebei zowel een velomobiel, als een trike hebben, kwamen we flink aan onze trekken.
Folders mee om 's avonds nog wat door te bladeren en weer terug.
Toen was het tijd voor dag drie en vier. Voorafgaand wel goed de route bekeken en we waren ons bewust van de hellingen die kwamen. Om kort te gaan, het viel behoorlijk tegen. Dag drie ging nog wel, want maar 157 kilometer. Dag vier met 189 was andere koek.
Wat ik ook nooit meer doe is lange tochten maken in een velomobiel die ik nog maar net heb. Mijn huidige Quest heb ik nu drie weken. Voorafgaand aan deze korte vakantie al wel woonwerk ermee gedaan. Ook een paar langere ritten om uit te proberen. De zit was laag, kenmerkend voor de vorige eigenaar, maar niet direct een probleem voor mij.
Aan het einde van de eerste dag kreeg ik last van mijn achillespees links, de tweede dag begon rechts ook mee te doen. Uiteindelijk 4 dagen gefiets met onstoken pezen.
Thuis gisteren gelijk met een coldpack en lichte massage aan de slag. dat helpt. Volgens de huisarts, die ernaar heeft gekeken, moet het vanzelf over gaan, hoewel dat wel lang kan duren. Fietsen is goed, zei hij!
Bijkomend en kataliserend werkend, kan zijn dat ik met sandalen heb gefietst. Leuk voor kortere ritten op warme dagen, maar nu niet. Te weinig steun.
Vandaag de Quest helemaal afgesteld zoals het voor mij goed is. Stoel wat hoger, crancks naar achteren.
Hopelijk is het nu goed.
Hierij nog een plaatje met veel verschillende velomobielen. Veel meer foto's heb ik niet gemaat, daar het stikte van de camerea's en Facebook inmiddels wel vol zal staan.
De eerste rit ging naar Remagen, grotendeels vlak, wel een paar grote steden, zoals keulen en Bonn. Totaal 230 kilometer. De tweede dag 1408 hoogtemeters, in 209 kilometer. We kwamen dan ook laat aan op ons overnachtingsadres.
In Remagen hadden we een wat shabby en gedateerd hotel, waar de receptionist/ober even goed moest zoeken waar ook alweer onze kamer was. Ontbijt was om 7 uur, zo verzekerde hij ons.
De kamer was prima, goed geslapen, maar de deur naar de ontbijtkamer was dicht om 7 uur.......even later ging deze wel open en de hotelier was nog bezig met klaarmaken van het buffet. Eigenlijk ging ontbijten nog niet, maar toe maar, we mochten. Fietsen werden overigens netjes in de garage gestald.
De tweede avond werd de hotelier verrast door het formaat van onze fietsen, hoewel ik bij reserveren had gezegd dat we grote driewielers hadden. Met vereende krachten werden de velomobielen in de voorraadschuur getild. Tussen de lege dozen van het vietnamese restaurant, waarboven het hotel zich bevond.
We moesten, vanwege verblijf van twee nachten en bezoek aan spezi deze exercitie viermaal uitvoeren,
Dag drie slechts 24 kilometer naar de beurs, dat was een rustdag waardig. Heel veel nieuws was er niet te zien. De Dijker, de Alpha 7 en wat kleinigheden. Wel altijd leuk om rond te snuffelen en omdat we allebei zowel een velomobiel, als een trike hebben, kwamen we flink aan onze trekken.
Folders mee om 's avonds nog wat door te bladeren en weer terug.
Toen was het tijd voor dag drie en vier. Voorafgaand wel goed de route bekeken en we waren ons bewust van de hellingen die kwamen. Om kort te gaan, het viel behoorlijk tegen. Dag drie ging nog wel, want maar 157 kilometer. Dag vier met 189 was andere koek.
Wat ik ook nooit meer doe is lange tochten maken in een velomobiel die ik nog maar net heb. Mijn huidige Quest heb ik nu drie weken. Voorafgaand aan deze korte vakantie al wel woonwerk ermee gedaan. Ook een paar langere ritten om uit te proberen. De zit was laag, kenmerkend voor de vorige eigenaar, maar niet direct een probleem voor mij.
Aan het einde van de eerste dag kreeg ik last van mijn achillespees links, de tweede dag begon rechts ook mee te doen. Uiteindelijk 4 dagen gefiets met onstoken pezen.
Thuis gisteren gelijk met een coldpack en lichte massage aan de slag. dat helpt. Volgens de huisarts, die ernaar heeft gekeken, moet het vanzelf over gaan, hoewel dat wel lang kan duren. Fietsen is goed, zei hij!
Bijkomend en kataliserend werkend, kan zijn dat ik met sandalen heb gefietst. Leuk voor kortere ritten op warme dagen, maar nu niet. Te weinig steun.
Vandaag de Quest helemaal afgesteld zoals het voor mij goed is. Stoel wat hoger, crancks naar achteren.
Hopelijk is het nu goed.
Hierij nog een plaatje met veel verschillende velomobielen. Veel meer foto's heb ik niet gemaat, daar het stikte van de camerea's en Facebook inmiddels wel vol zal staan.
Abonneren op:
Posts (Atom)