Pagina's

zondag 9 september 2018

Er was weer ruimte in de schuur

En om die ruimte goed op te vullen is er sinds gisteren een M5M racer te vinden. Opgehaald in Bergen op Zoom, met de trein. Lange rit, dat wel, maar lekker slapen kan goed dan.....



Op de terugweg in de hal gezeten, op iets ongemakkelijker stoelen. Wel met mijn nieuwe speeltje aan mijn zijde.

Terug in Zutphen van station naar huis het eerste ritje, wel buiten competitie, want nog niet goed afgesteld en zonder klikpedalen.
Gisteren al de lengte goed op mijn lichaam afgesteld, buis wat ingekort. Ook een tijd aan het klooien geweest om de Radical tas goed eraan te krijgen, Aangezien ik niet zonder reserveband, pomp en bidon ga fietsen, is dat essentieel.
Daarom de verdere afstelling maar tot vandaag uitgesteld. Hoofdsteun iets meer naar voren, door een paar ringetjes extra ertussen. GPS houder erop. En dan fietsen maar.

Een rit over vrijliggende fietspaden, zonder al te veel bochten; goed mogelijk in de Achterhoek. Via Vorden naar Hengelo, over Velswijk kort langs Doetinchem en via Toldijk en Baak weer terug.
Een kleine 40 kilometer, goed om de eerste indruk te krijgen van M5 rijden.
ik was al gewaarschuwd voor het bochtenwerk. Doordat de ketting kort langs het voorwiel loopt en de grote wielen, moet je goed uitkijken hoe je pedaalpositie is als je draait, vooral naar rechts.
40 kilometer is natuurlijk niet genoeg of de fijne kneepjes van het M5 rijden erin te krijgen, wel voor een goede eerste indruk. Die is goed.
Na een start met wat onwennige aanzetten na stilstand, rijd het uiteindelijk lekker. Toert goed, die M5, rijdt lekker stabiel en voelt retesnel aan. Nog niet volledig de top getest, dat komt nog wel.

Na thuiskomst nog twee dingen aangepast, GPS steun op de bovenbuis in plaats van stuur, want je kijkt dan steeds naar de GPS, vlak voor je neus en precies op de hoogte waar je de weg moet kunnen zien.
Bovendien de stoel iets hoger, achterste deel, zodat ik net wat rechter zit.
Ff getest en dat is al beter. Ik zie uiteraard meer, en ik rijd wat stabieler weg. Misschien dat de stoel nog een paar centimeter naar voren moet, er is nog ruimte.

Wie weet durf ik het wel aan de appelflappentocht erop te rijden.

woensdag 5 september 2018

Veranderingen

Werkgerelateerd zegt men altijd dat verandering de enige constante is. Nu ja, dat is bij veel ligfietsers ook zo.
Zo kwam Wim afgelopen zondag sinds tijden weer eens met zijn Taifun, Lorenz op een M5 20/20. Is mijn Catrike verkocht en staat er binnenkort een …...in de schuur. wat dat wordt laat ik nog even open.

Catrike is verkocht, omdat ik er te weinig kilometers op maak. Drie fietsen is teveel van het goede. Woonwerken doe ik gewoon met de Strada, maak er kilometers genoeg mee. Voor boodschappenritjes stond ik steeds maar te dubben, Catrike of Rapto?

De Strada moest enkele weken geleden wijken voor een Quest, dacht ik. Niet gedaan, ben tevreden met wat ik heb en veel extra geld uitgeven voor misschien maar 1 km/u snelheidswinst is ook weer zo wat.

Frequente lezers weten dat ik met "hosen", of sideskirts, you name it,  bezig ben geweest. Nog steeds zitten de concept hosen erop, geen tijd om mooie te maken. Het bevaltprima, maar met brede banden is de draaicirkel te groot. Tijdens ons jaarlijkse langeafstandsritje wees Reinier me op zijn Conti speed bandjes onder zijn DF. Goedkoop en goed, zei hij.
Welnu dat klopt, geen geld voor zo een mooie band.Ik heb deze erop gelegd en de fout gemaakt met mijn handpomp op te pompen. Zo een kleien band, dat moet kunnen. Maar de nauwkeurigheid van de Lezyne drukmeter is niet goed, dus te lage druk. Dat merk je dan wel weer erg goed. Ze moeten echt op 6, misschien wel 6,5 om goed te lopen. En dat doen ze dan ook.
In mijn beleving doen ze niet onder voor de F Lite en dat voor een derde van de prijs. Duurzaamheid en lekbestendigheid op langere termijn moet nog blijken uiteraard.

Wordt vervolgd.

zaterdag 4 augustus 2018

Over de pechhulp van Paul en waarom dat nodig was.

Jawel, de service van Paul MGINL is weer uitgebreid. Kenners hebben al kennis kunnen maken met de kleurenkiezer en op zijn website de langeafstandsfietsroutes en aanbevelingen. Nu is daar sinds het kort de pechhulp bijgekomen. Dat verdient natuurlijk enige uitleg.

Kijk, het zit zo. Ik ging op vrijdag tegen de middag nietsvermoedend met mijn Raptobike op pad, om een route van fietsclub ETP uit Zutphen te gaan rijden. Ook al zoiets dat om uitleg vraagt, want waarom zit de Empese toerploeg in Zutphen?
Nou ja, ze hebben in ieder geval al hun fietsrondjes op de site staan, met als extra dat deze als GPX te downloaden zijn. Nu heb ik jaren gelden bij ETP gefietst en vandaar dat ik de rondjes wel ken. Ik wilde de Kop van Deelen gaan rijden, mooie route van ongeveer 80 kilometer.

Onderweg op de dijk bij Cortenoever kwam ik dit tegen:

De dijk wordt vochtig gehouden.

Ik was al aardig op weg toen het voorwiel wat begon te hobbelen. Vreemd, dacht ik, hoe kan dat nu? De weg is hier goed. Het was kort voor de oversteek over de A50, waar ik mijn pauze had gepland, om de welbekende boterhammen met pindakaas op te eten. Wie ia er niet groot mee geworden?

Toch maar even de band inspecteren en wat ziet mijn oog? Een paar kleine sneetjes in de buitenband, plekjes waar waarschijnlijk op een eerder moment steentjes of glasscherven in hebben gezeten. Geen lek gehad, overigens, te danken aan de antiplatt die erin ligt. ja, daar kunnen de deskundigen ook nog uren over debatteren, in hoeverre dat de snelheid beïnvloedt. Nou, wie weet wel een procentje, maar ik heb er nooit lekke banden door!
Wel het huidige ongemak, want als je met dat leklint rijd, moet je wel met enige regelmaat je banden nakijken op onvolkomenheden. Je hebt namelijk niet gauw door dat er iets inzit en het lijkt of de band eeuwig (10.000 kilometer) mee gaat.
Niet dus, deze is afgeschreven, maar ik ben zomaar niet thuis, want 35 kilometer op weg en steeds nog van huis wegrijdend. Wat nu? Twee ingevingen had ik, ten eerste de band op lagere druk zetten om het uitscheuren niet te bemoedigen en ten tweede een cry for help op onze groepsapp van LOL zetten.

De eerste bleek juist het tegenovergestelde effect te hebben, want na een paar kilometer rustig richting huis rijdend kreeg ik een lekke band. Nota bene bij het ventiel gescheurd. Collateral damage, denk ik dan nog, terwijl ik er een nieuwe biba omleg. Dat gaat trouwens best onhandig bij een Rapto, met de bekende voorwielaandrijving.
Ook deze niet op te hoge druk gezet. Weer een paar kilometer gereden en weer pfffffffsshhh. lek, weer bij het ventiel. En toen begon het met te dagen. Zou de lagere druk meer wrijving tussen biba en buba tot gevolg hebben, zeker met dat antiplatt. Dat moet haast wel, want zoiets toevalligs bestaat niet.

Overigens was dit het euvel:


Nu ja, verder lopen dan maar en intussen de reacties op mijn hulproep in de gaten houden. Dat was nog niet bemoedigender dan "veel succes" dus maar weer doorlopen. Dat gaat overigens niet erg handig met een lage ligger als de Rapto is, met een vast stuur.
Op enig moment is de redding nabij, het voelt alsof El Salvador himself contact opneemt.
Paul vraagt wat ik nodig heb, hij heeft nog wel een M+ en een biba. Lucky me, that's what I need!
Ik app dat ik bij paddenstoel nummer zoveel sta en richting Dieren ga lopen. Ik kom eraan, roept Paul via Whatsapp.

Gerustgesteld loop ik verder, in de bloedhitte, dat dan weer wel. Op enig moment kijk ik weer eens of er nog nieuws is. Paul heeft gezegd: loop maar richting Harderwijkerweg, dan fiets ik je tegemoet. Oei, dan had ik bij de eerder genoemde paddenstoel de andere poot van de Y moeten nemen.
Nu ben ik voor niets omhoog gelopen en nu heb ik Paul min of meer gedwongen een klim laten doen, de Schaapsallee op.
We komen elkaar tegen, Paul blijkt verstandig te zijn en heeft zijn Santos gepakt, niet zijn Strada.
De M+ ligt er relatief snel om en ik mag nog even mee om handen te wassen en iets te drinken. Dat laatste wordt een 0.0 Paulaner, HEERLIJK. En , tja, nu valt me pas op dat Paul niet voor niets Paulaner in de koelkast zal hebben staan...…..

2,5 uur later dan gepland kom ik thuis en neem mij voor al mijn banden na te lopen.

zondag 15 juli 2018

LOL, MT, GR en meer

Zaterdag 14 juli, de nationale Franse feestdag, staat sinds kort te boek als supraregionale ligfietsdag. Hoe, zeg je? Jaja, drie regio's die op ligfietsgebied zijn samengesmolten, tenminste, voor 1 dag.

MT (Mooi Twente) nam het initiatief, door hun maandelijkse toer qua route richting het gebied van LOL te plannen. dat konden we natuurlijk niet zomaar aan ons laten voorbij gaan, dus met zeven man sterk waren we aanwezig.
De Limburgers en Duitsers van Grensrijder.com sloten ook aan, waardoor rijders uit diverse Zuidoostelijke provincies present waren.

De LOLers reden samen vanuit Warnsveld, na bij mij een koffiestop te hebben gehad.



De route was mooi, vanuit het buitengebied van Markelo richting Almen voor de koffiestop. Via Laren, Gorssel, Joppe, Eefde en meer van die mooie schilderachtige dorpen.

Na de koffiestop bij de Hoofdige Boer ging het eigenlijk een beetje op z'n LOLs. Stuk voor stuk gingen mensen hun eigen weg. Ikzelf ben samen met Edwin bij Lochem afgehaakt. Over de mooie ventweg naast de doorgaande weg, vers geasfalteerd, zoefden we richting Warnsveld.
Bij de Boer gesprek gehad met bukkers en hun begeleiders. Het bleken amatuerrenners te zijn, dus na de pauze rukten zij ons peloton uit elkaar, omdat een enkele velomobieler de uitdaging wel wilde aangaan.

MT, bedankt voor de mooie route. En oh, ja, om het nog ff in te wrijven, het was eigenlijk stiekem een LOL tocht, toch?

En meer, had ik beloofd. Tja, dat gaat natuurlijk (?) over banden. Onlangs was ik in Dronten en daar zag ik een nieuwe soort band liggen, de Tioga Power Block. Als vervanger van de verdwenen Shredda. Op de markt voor de BMX. Er zijn twee versies van en ik heb de goedkope draadband gekocht, toch nog 21 euro per stuk. De vouwversie is tweemaal zo duur. Waarschijnlijk is die laatste sneller, want voor de snelheid moet je die draadversie niet nemen. Wel erg comfortabel, door een licht profiel. Goed voor vakantieritten in landen met een minder goede fietsinfrastructuur en navenant minder goed wegdek.
Voordeel is de breedte, die er in keuze is. Vanwege de draaicirkel heb ik de 42 mm versie genomen.

De F lites liggen er nu weer onder.

woensdag 27 juni 2018

Follow up

Daar zijn ze dan, de beloofde foto's.

 Bovenstaande is de gehele wielkap.


Hier de achterkant, waar je een uitzettertje ziet om het wiel ruimte voor de bochten te geven.

 De voorkant, die ik eerst iets te kort had gemaakt, waardoor de draaicirkel groter was dan die van een Quest.


Hier het voorste uitzettertje, goed te zien ook het verlengstukje naar voren eraan vastgelijmd.

Wat je ook goed kan zien is waar de band het lexan raakt. Daar moet ik nog iets aan verbeteren, waarschijnlijk wordt dat een lichtmetalen strip. Halverwege is het duidelijkst dat de band er tegen aan loopt. Bij bochten dus niet handig bovendien remt het af.
Als het helemaar naar mijn wens is, maak ik er een definitieve versie van, waarschijnlijk plexiglas, wat minder slap is dan lexan.

Wederom een cliffhanger...……even geduld weer, Erwin.

@ Piet, inderdaad via Strava wel te vergelijken wat de snelheden waren en nu zijn. Vooral merkbaar dat ik langer op hogere snelheid rijd, minder diepe dips in de grafieken.


maandag 25 juni 2018

Tja, die titel van die post.......?

Als ik heen en weer rijd naar mijn werk in Arnhem heb ik veel tijd om na te denken, veelal als voorbereiding op de dag die komen gaat, of nabeschouwen over de dag die is geweest. Of over hele andere dingen dan werk.
Zo zat ik vandaag een beetje in mijn maag met de titel van dit bericht. Vroeger keek ik naar The A-team, met mijn zoon. Ik moest vandaag denken aan de gevleugelde uitspraak van een van die mannen: I love it when a plan comes together.
Ook kwam langs: dan doe ik het toch lekker zelf. Of: dan maak ik er toch zelf een Quest van?

Tja, het ging dus vandaag in mijn gedachten vooral over de verschillen tussen Strada en Quest. Afgelopen woensdag ben ik in Dronten geweest, want daar staat een mooie Quest, tweedehands, te koop. Wel nog een flinke prijs voor een van ruim 2 jaar oud.
Allert was alleen in de zaak en we hebben het gehad over het grote verschil tussen Q en S. Buiten de stand van de voorwielen, wendbaarheid enzo, is het grote verschil de stroomlijn, die van de Q beter is qua luchtweerstand. De open wielkasten van de Strada zijn er debet aan dat boven de 30 km/u het verschil echt merkbaar wordt.
Maar ja, die wendbaarheid is ook prettig.

2000 of meer € uitgeven voor een paar minuten winst is ook weer zo wat.

Dus begon zich een plan in mijn gedachten te vormen. Bij CV vorig jaar had ik met carbon wieldeksels willen rijden, de drieuursrace, maar die waren niet op tijd klaar. Dus heb ik iets gefrabiceerd van een paar stukken lexan wat ik nog had liggen. Dat heeft vast veel gescheeld, maar ik was natuurlijk de gemiddelden van mijn Quest gewend, op de baan van Sloten. Zelfs de oude 20 inch nummer 147 was sneller dan de Strada.
Nu was wat ik gemaakt had niet perfect en wat snel in elkaar geflanst.

Dus, bij velomobielonderdelen.nl een stuk lexan en klittenband besteld. Zaterdag aan de slag gegaan om er, tja, hoe zou ik het moeten noemen? Wielkastdekels? Nou ja, zoiets dus. Provisorisch, kost een paar tientjes en van dat lexan, mocht het niets worden, kan ik altijd nog een viziertje knippen.

Vandaag ermee gereden. Na een paar kilometer was het al wel merkbaar. Ik blijf langer op snelheid, ga wat sneller op de mij bekende lange stukken. Met opzet niet te hard gaan trappen, je weet wel, het bekende euforie-effect ligt op de loer.
Vanochtend was het gemiddelde 30,5 per uur. Dat heb ik met de Strada nog niet gereden op de heenweg.
Terug was het 34,3 en ook dat heb ik niet eerder met de Strada gedaan. En dan was er ook nog een 3 bft tegenwind! Ik ben dus benieuwd wat het wordt als ik wind mee heb........

Proef geslaagd, ik heb er gewoon een Quest van gemaakt, zelf.....of een StradaQ?

Nou ja, ik ga de deksels nog wat verfijnen, van ander materiaal maken en dusdanig dat zij bij een lekke band, die ik overigens al lang niet meer heb gehad, makkelijk eraf en er weer op te doen zijn.

Wordt vervolgd.

zondag 17 juni 2018

Keuzes maken, drie is teveel

Elke dag zijn we ermee bezig, keuzes maken. Bewust en ook veelal onbewust, het gebeurt gewoon.

Zo heb ik vorig jaar februari de keuze voor een Strada gemaakt, na tweemaal een Quest gereden te hebben.
Ik heb daarnaast een Raptobike, voor mooi weer ritten en korte boodschappen- of bezoekritjes. Eind vorig jaar begon er iets te kriebelen richting een trike en sinds december hangt er ook een Catrike aan de muur.

Keuzes maken qua welke fiets te nemen heb ik dus vaak last van. De Strada is uiteraard favoriet bij woonwerk ritten, een enkel keertje de Rapto. Daar zal ik de Catrike niet voor gebruiken, de snelheid is simpelweg niet hoog genoeg te krijgen. Hoewel het bij heel mooi weer en een rustige agenda best een keer voor zal komen.
Deze gebruik ik meer voor de zaterdagse boodschappen bij de bioboer en voor ritjes naar familie in de buurt.
De Rapto is daar ook geschikt voor en deze gaat zelfs regelmatig mee naar het station. In de stalling staat ie goed opgeborgen.

Nu begon het een aantal weken terug toch weer te kriebelen (jaja, heb ik vaker last van) richting een Quest voor woonwerk ritten. De keuze voor de Strada was wegens de wendbaarheid van die velomobiel. Echter, op lange stukken kom ik niet op de snelheid die ik met de Q kan maken. Dus ben ik weer op zoek naar een Q. Ik weet zeker dat als ik daar weer in rijd, ik soms weer terug zal verlangen naar de Strada, dat is inherent aan keuzes maken. Toch vermoed ik dat overall de Q beter bij mij en mijn ritten past.

En om dat te financieren moet niet alleen de Strada de deur uit, maar ook de Catrike, hoewel die zeer fijn fietst.