snow patrol

Chasing cars, dat leek het wel vandaag. Zoveel auto's op de weg, die makkelijk bij te houden waren, ik heb het niet eerder meegemaakt.
Lang nagedacht of ik wel zou gaan rijden vandaag. valk voor het slapen gaan gisteravond nog weeronline.nl bekeken. De sneeuwval in de ochtend zou meevallen op mijn ww rit. Dat was ook zo, tot ik dichter bij Almelo kwam. het rijden ging echter nog goed, slechts 1o minuten langer erover gedaan, meestens door rustig te rijden, voorzichtig de bochten door enzo. Na de middag zou de sneeuwval veel minder worden.

Dat viel dus erg tegen. Het bleef maar door sneeuwen, niet erg hard, maar wel gestaag. Daarom besloot ik maar eerder terug te gaan, om zolang mogelijk in daglicht te kunnen rijden. Net na vieren vertrokken, er is altijd wel iets dat echt eerder vertrekken tegen houdt, helaas.

Er lag al een aardige laag sneeuw op mijn Q, zo'n 4 cm. Met enige spanning in mijn lijf ingestapt, het was tenslotte mijn eerste echte sneeuwrit in Q en dan 49 kilometer. Bij vertrek ging het redelijk goed, best schone wegen en fietspaden in Twente. Wel een tandje lager verzet, want je zit zo in een slip.

Na een aantal kilometers, zo'n 10, werd het al wel wat zwaarder. ik heb de Kojaks er nog op liggen voor, die snijden lekker door de verse sneeuw. Achterop een Big Apple, op 5 bar. Rijdt goed weg vanuit stilstand op een gladde weg. Op fietspaden is het wat lastig fietsen, want je ziet de berm minder goed. op deze route hebben nog weinig fietsers gereden, dus maagdelijk witte ondergrond.

Op de grens van gemeente Lochem wordt het slechter. Er is, in tegenstelling tot Twente, nog niets gedaan aan sneeuwvrij maken. Dat betekent ploeteren in verse sneeuw van 4 tot 7 cm. Wielkasten lopen vol sneeuw, blijkt in scherpere bochten. af en toe maar weet een tandje lager en dan weer hoger. Snelheid zakt tot onder 20. In Lochem zelf ook nog niets gedaan, zelfs autowegen zijn erg slecht.
Na Lochem blijft het slecht, behalve onder de bomen, dan valt het weer mee. Pas op de rotonde 500 meter van mijn huis is het fietspad geborsteld en goed berijdbaar.

Een bijzondere ervaring, zo'n eind in de sneeuw. Een half uur langer over de terugweg gedaan. Wel een voldaan gevoel: ik heb het toch maar voor elkaar. Vanochtend bij aankomst op het parkeerdek op mijn werk, zag ik al wat verbaasde gezichten van collega's.  Onderweg ook wel van die blikken: is die man wel goed snik? ja, die man is goed snik, want hij geniet van het leven!

Nu nog een mooie schaatstocht een van de komende dagen en mijn winter is niet meer stuk te krijgen.

winteraanpassingen

Leuk om te lezen op diverse blogs dat er allerlei aanpassingen worden gedaan om de velomobiel (wellicht ook andere ligfietsen?) winterklaar te maken. De tuin moet er ook altijd aan geloven en als je de reclames ziet ook de auto. Maar laten wij ons maar beperken tot het duurzame vervoermiddel, de ligfiets.

Zo ben ik ook bezig de laatste dagen om de 147 van mij aan te passen. In plaats van de F-lite, die er inmiddels 4000 kilometer op heeft zitten, ligt er de vertrouwde en comfortabele Big Apple achter op. Lekbestendiger dan een half versleten F-lite. En bovendien zoemt ie heerlijk tijdens het rijden. Dat doet me denken aan de tijd dat ik nog aan mountainbiken deed en dan met die noppenbanden over asfalt. Die hadden ook van die mooie namen Wonderdawg.

Het tweede is de trapgaten, daar heb ik lycra over gespannen. Een flink uur doorwerken en klaar. Lycra op ducktape genaaid en die ducktape met ducktape, hoe verrassend, op de body geplakt.
Lekker warme voeten had ik vanochtend!

Het minivizier was flink bekrast, dus daar heb ik een nieuwe voor gemaakt. 3 centimeter breder, zodat ik minder wind in mijn gezicht krijg. Het beslaat nog wel, dus een minideflector moet daar uitkomst voor gaan bieden. Ideeën daarvoor zijn voldoende op andere blogs te lezen.

Mijn Ekoi helm voldoet op zich prima, maar het vizier daarvan blijft niet goed in de helm zitten. Dus de blog van Paul van Roekel eens doorgespit op zoek naar zijn post over een zelfgemaakt vizier. Dat heb ik nagemaakt en op een oude MTB helm gemaakt. Iets te groot, bleek vanochtend, want er was qua zicht wat overlapping tussen vizier van helm en minivizier op de body. 3 centimeter afgeknipt en nu past ie.

Het blijft overigens lastig rijden in het donker. Ik heb een gele bril om verblinding te voorkomen en een goede Philips extra koplamp om zelf de berm nog te kunnen zien. Toch voelt het onprettiger dan ik zou willen en mijn snelheid heeft eronder te lijden. Misschien went het na een paar ritten.....

Dan moet ik als laatste de Kojaks vervangen op de voorwielen. Ik dacht eerst, dat doe ik voorlopig niet, want lek rijden doen ze nauwelijks. Kennelijk was die gedachte de goden ongunstig gezind, want vandaag twee lekken bij de rechterband. Vervelend, maar die Kojaks zijn wel snel verwisseld!
Toch deze week de Marathon plus erop, want in een regenbui de boel verwisselen is geen pretje.

Voor de bandenkeuzefanatici: de Big Apple is een heerlijk comfortabele band, die qua rolweerstand weinig onder doet voor F-lite of Kojak. Gaat erg lang mee. De Kojaks hebben mijn voorkeur nog steeds op de voorwielen. Lekker snel en tot vandaag erg lekbestendig. Bovendien duurzaam, +/_  10.000 kilometer mee te rijden en dat voor 20 euro!

Naschrift na het plakken van de lekke band: Beide binnenbanden bleken aan de binnenzijde lek. Dus niet doordat de Kojak is doorgeprikt, maar waarschijnlijk is het velglint niet meer goed. Volgende klus, dus. Je blijft bezig met een velomobiel..........

verslag DuBeNel

En dan nu een uitgebreider verslag.

Zaterdag 28 april de laatste voorbereidingen getroffen. Wat kan er in een Q mee, wat wil ik meenemen, wat heb ik echt nodig? Dat soort zaken hield mij bezig. Eerst 's morgens de dames naar Schiphol gebracht voor een reisje naar Barcelona. Daarna mijn eigen ding doen. Voedsel en drank kopen. Spullen klaarleggen en nakijken. Inpakken in de Q. Waar leg ik alles? Hoe gaat het dan onderweg?
Zondag 06.30 opgestaan, ontbijten en de laatste spullen inpakken. Wat zit er in de Q?
Tent, slaapzak, matje, kleding (weinig) fietskleding (iets meer), regenkleding, eetspul, reservebanden, reparatiespul, gereedschap, opladers, fototoestel, Garmin Edge, A Solar zonnecel, voedsel voor de eerste dag en ochtend daarop. Behoorlijk zwaar, zo voelt het.

07.10 vertrokken om Marc te ontmoeten om 08.00 uur in Ruurlo. Marc stond al klaar en na een korte ritbespreking zijn we gaan rijden. De eerste kilometers gingen prima. We reden door Zelhem, Doetinchem en Zeddam over 's Heerenberg, via Emmerich naar Kleve. Daar de eerste pauze in een Conditorei. Succes verzekerd met de gebakskeuze!
Na deze pauze door naar Siebengewald. Via bergen naar de Maas en bij Blitterswijk overgestoken. Verder aan de westelijke oever van de Maas gereden. Na Thorn, het witte stadje, de grens over en België in om de Vlaanderenroute te volgen. De wegen zijn er duidelijk wat minder dan in Nederland en de fietspaden mogen eigenlijk die naam niet hebben. Na Lanaken zijn we een camping gaan zoeken, wat niet meeviel. Het werd al laat en de eerste camping had geen plek meer. De tweede gelukkig wel, na 215 kilometer wel prettig te ervaren dat je mag remmen en je tent opzetten. Het blijkt een doorsnee Belgische camping, met veel stacaravan en weinig plek voor een tent. Gegeten op het terras van de camping tussen de aangeschoten, c.q. dronken Belgen. Ook daar was het vakantie!

Na een nachtje lekker slapen de volgende dag etappe 2 gestart. Vooraf wat het idee om Geraardsbergen te halen, weer ongeveer 200 kilometer. Na een aantal kilometers bleek dat een illusie te worden. De reden hiervoor? Hellingen van de Vlaamse Ardennen. Met mijn Q, mijn wattage en een te groot verzet werd het bij elke helling lastiger. En het waren er veel. Het weer was overigens erg goed, boven 20 graden. Veel enthousiaste belgen die kennelijk nog nooit een velomobiel hebben gezien.We zijn erg veel op de foto, film gezet. Auto's die langs reden met een Iphone uit het raam waren geen uitzondering.

Uiteindelijk kwamen we in Halle terecht, na weer met veel moeite campings te hebben gezocht. Op 1 plek was de camping al 10 jaar weg, terwijl 5 minuten ervoor iemand ons de weg er naar toe wees. 162 kilometer gereden. Het was al weer laat en daarom in Halle een hotel genomen. Lekker luxe, de Q´s mochten binnen staan onder een afdak, naast de oude Porche van de eigenaar en tussen oude scooters. Het diner was deze keer bij een Egytische shoarmatent, de enige die na 21.30 nog eten verschafte. Overigens ging de route door een buitenwijk van Brussel, daar waar de very happy few kennelijk wonen, te zien aan de enorme percelen met moderne kastelen erop. Deze dag 187 km gedaan.

Na een heerlijke nacht een een uitstekend verzorgd ontbijt vertrokken richting kust. Nog steeds prima weer, iets koeler, maar dat is juist fijn in een Q. Weer veel hellingen in het begin, het hield maar niet op. Zelfs een onverharde route dwars over een berg, met veel plassen modder en kuilen tussen de stenen, die meer op rotsblokken leken. Dat was de Congoberg. Daarna werden de hellingen wat minder hoog, heel fijn voor de bovenbeenspieren.  Vlak na Ronse werd het vlak en reden we langs de Schelde en kanalen.

Over verder mooie vlakke wegen, die soms erg goed breidbaar waren bereikten we Middelkerke aan de Vlaamse kust. Campings genoeg, maar de eersten die we bezochten wearen lelijke caravanparken. De vierde blijkt gelukkig wel tenten te kunnen  hebben. een aangeschoten gast uit de kantine belt zijn vriendin, die de campingbaas is. Rare combi, die 2, maar goed, we kunnen douchen en slapen. Eerst nog gegeten in een veredelde friettent, waar we de enige gasten zijn. Dat was overigens bij de derde camping, dus de serveerster heeft ons in de Q gezien. dat heeft haar er waarschijnlijk toe gebracht op een enorm beeldscherm tegenover onze tafel Discovery aan te zetten. Dat zullen die mannen in de rare fietsen wel leuk, zal zij gedacht hebben.
De volgende ochtend weer vroeg op pad, zoals elke dag om 7 uur opgestaan en staand bij de tent ontbeten. Het gras is te nat om te zitten en stoelen neem je niet mee in een Q.
De bakker is gelukkig vroeg open, zie mijn vorige bericht. Hij is heel enthousiast, heeft lekkere broodjes en maakt een mooie foto van ons.
We volgen nu de kustroute, zoals deze in Vlaanderen heet. Het is de LF1, die van de Franse noordkust naar Scandinavië loopt. Een mooie route lansg de Noordzee, met af en toe wat obstakels, zoals opgewaaid zand op het fietspad, wat slingeren tot gevolg heeft. Via het Zwin, een mooi natuurgebied op de grens van Vlaanderen en Zeeuws Vlaanderen komen we Nederland weer binnen. Lastige obstakels om andere voertuigen dan bukfietsen tegen te houden zijn niet Q vriendelijk. We tillen ze er dan maar overheen.

In Breskens de boot naar Vlissingen genomen en daar verder via de Zeeuwse eilanden naar Goeree Overflakkee, waar we in Stellendam een boerencamping nemen. Het heeft dan al flink geregend onderweg en we hebben een lastig stuk door de duinen over een slingerend betonplaten fietspad moeten nemen. Dat is het lastige van LF routes, die zijn niet ontworpen voor velomobielen en snel rijden.  Na 170 kilometer is het weer voldoende voor vandaag.
We gaan, hoe kan het ook anders tijdens deze reis, weer in een veredelde friettent dineren. Overigens goed eten, daar niet van. Tijdens het eten wordt het almaar erger met het weer, tot uiteindelijk een flinke onweersbui. We menen in een rustig moment naar de camping terug te kunnen, maar we zijn nog niet buiten of het begint enorm te gieten. We worden flink nat.

Toch goed geslapen en weer vroeg op. Ontbijt in de blokhut vasn de camping, dat is het voordeel van boerencampings, goede voorzieningen voor weinig geld. Omdat werkelijk alles nat is, besluiten we niet nog een overnachting te doen, maar deze dag naar huis te rijden. Marc heeft nog een route van vorig jaar in zijn Nexus staan en zo rijden we naar het Oosten. Droog weer, niet warm, niet koud en relatief mooie wegen. Via randje Rotterdam door de Betuwe over Arnhem naar Drempt, waar onze wegen scheiden. na 195 kilometer kom ik weer thuis, waar de meisjes verbaasd zijn dat ik al terug ben. En nu die natte zooi maar droog zien te krijgen.
Marc heeft de stats al op Google geplaatst.
Een paar toevoegingen. Een fantastische ervaring door samen te rijden en elkaar beter te leren kennen. Door enorm enthousiasme van mensen die we tegen komen. Door lekker uit te waaien, letterlijk en figuurlijk.
En de techniek? Na 7000 kilometer zijn de Kojaks nog niet versleten. De Big Apple is een heerlijke achterband. Rijden met een volle Q is op hellingen geen pretje. Afdalen was voor mij vervelend, omdat mijn Q begon te sjimmiën bij snelheden hoger dan 28 km/u.
Dat laatste kan volgens Velomobiel van alles zijn, wat te maken heeft met spelling. Ik dacht dat het de vering was, die niet goed meer werkte. Bij het bekijken daarvan blijkt, doordat ik twee spaken vasthoud, dat er 1 gebroken is. Bij inspectie van de wielen zijn het er drie, 2 links, 1 rechts. Mag ik toch het door mij gevreesde wieluitnemen gaan doen. Veel werk, niet moeilijk, maar erg onlogisch. Dat moet beter kunnen. De neiging om als volgende vm maar een Mango of Strada te nemen komt bij me op tijden het werken.1 bout krijg ik moeilijk los en die blijkt in schroefdraad vast te zitten i.p.v. met een moer aan de andere kant.Die wilde ik eruit trekken, maar dat lukte maar niet. Bijna de plaat waar die in vastzit ontwricht.
Maar goed, de nieuwe spaken zitten erin, de wielen lijken redelijk te draaien, zonder slag erin. Zondag bij de Holtergerbrit van LOL maar eens testen.

Pech en geluk

Dat ligt erg dicht bij elkaar soms, pech en geluk. Gisteren de Q eens uitvoerig schoongemaakt. Wielen en wielkasten grondig gereinigd. Modder uit de wielkasten en pekel en andere zooi van de wielen afgepoetst. ook direct maar de winterbanden, marathon plus, vervangen door zomerbanden, Kojaks. Accu opgeladen, van binnen schoon. Eigenlijk een ouderwetse grote schoonmaak na de winter.

Via twitter een oproep gedaan om vanochtend een toertocht te maken en Marc reageerde. Afgesproken in Ruurlo, om 10.15 uur. Dat is makkelijk te halen, dacht ik. Tot ik vanochtend de Q in wilde laden en klaar zetten voor vertrek: staan er twee banden plat. Domme pech. gauw een bericht aan Marc dat ik later kom en bandjes verwisselen. Gelukkig heb ik altijd 2 reservebanden bij me. Het wisselen is vrij snel gedaan en ik plak de lekke bandjes nog even, anders heb ik geen reserve. Zitten rare gaatjes in, aan de binnenkant, de velgkant. Ik heb weliswaar het velglint wat smaller gemaakt, omdat het raar in de velgen lag en ik denk dat er daardoor de buitenband niet overal even goed op ligt, met bobbels als gevolg. Maar er liggen geen spaakschroeven bloot. Rara, hoe kan dat?

Nou ja, wat later in Ruurlo, maar niet heel veel, want het rolt fantastisch met de Kojaks er weer op. Met gemak tussen 35 en 38 km/u bij hartslag 140.
Vanuit Ruurlo via Groenlo, Zwolle naar Wnterswijk. Koffie met lekkere appelnotentaart bij Sevink Molle. Daarna verder via Vragender, Lichtenvoorde en Zieuwent weer naar Ruurlo, alwaar onze wegen scheidden. na 95 kilometer en een mooie rit weer thuis. Dat is het geluk van vandaag!

Onderweg en tijdens de pauze nog over de meivakantie gesproken, we zijn van plan een meerdaagse tocht door Nederland en Belgie te maken. Route globaal: via Emmerich naar Gennep en daar de Maasroute(LF route) nemen tot Maastricht. Vandaar de Vlaanderenroute tot de kust en dan de LF1, Noordzeeroute. Dan verder maar zien hoever we zijn en de verdere route bepalen.
Overigens, als lezers mee willen: dat is uiteraard mogelijk.

kilometers maken en het ratelt.........

Het weer is prima, hoewel wat grijs, maar qua temperatuur lekker. Beetje gespetter maar dat is goede koeling!
Vanochtend 30.3 gemiddeld gereden, de eerste keer echt boven de 30! Dat belooft wat, hoop ik. De enige stukken waardoor het gemiddelde omlaag gaat zijn dorpskernen en lichte hellingen van viaducten. Grote stukken gaan tussen 35 en 38 kruissnelheid en dat voelt lekker. Hartslag niet echt hoog, gemiddeld rond 130 a 140 bpm.
Net als eerder deze week gaat het na een dag werken wat minder, geen probleem overigens. De terugweg heb ik een omweg gemaakt om eens een andere route te hebben en om wat meer kilometers in de benen te krijgen. Ik wil tenslotte in de meivakantie een tour door NL en B maken (Beneltour), met etappes van 150 tot 200 km per dag. Vandaag 117 km gereden.

Technisch moet ik toch wel wat aan de Q gaan doen. Het ratelt af en toe nog flink. Ik heb de kooi om de achterderailleur al op de goede plek geduwd maar op een of andere manier schiet ie toch weer verkeerd, met als gevolg flinke ratel. Gevoelsmatig heeft het invloed op mijn snelheid en dat voelt niet goed. Marloes mango 54 heeft al eens aanbevolen om niet achteruit te rijden met de Q en dat doe ik dan ook niet. Kennelijk heeft schakelen ook invloed. Morgen maar eens kijken of er iets vast te schroeven is. Moet toch aan de slag, want vuil en pekel moeten er af. Bovendien is het weer tijd voor die kale met die lollie; juist ja, de Kojaks gaan er weer op.
Hoewel, via Google+ een filmpje van Harrie Lieben gezien en daarop zie ik een heel ander kooitje bij de dreailleur, met een tandwieltje van kunsstof. Zou dat de oplossing zijn?
Overigens vind ik dat ook een prettig onderdeel van het fietsen, de boel onderhouden en daar waar mogelijk verbeteren.