record, of geen record?

Sinds juni 2011 rijden we elke eerste zondag van de maand een LOL rit. De ene keer wat langer dan de andere keer, soms wat meer klimmen. Veelal rijden we slechts in provincie Gelderland, soms gaan we de grens met Overijssel over.
Elke keer, sinds de eerste twee ritten, zijn er minimaal 4 rijders, vaak rond de 7 a 8. Een enkele keer komen we boven de 10. Onze huisstatisticus W.H. houdt het nauwgezet bij. Vandaag zou het weleens een recordaantal kunnen zijn. Ware het niet dat......

Aan het weer ligt het niet. Bijna altijd is het goed weer tijdens de LOL tochten. Slechts een zeer enkele keer worden we nat. Nou ja, de open liggers dan.
Daar kan het dus niet aan liggen.
Maar wat dan wel? Wat weerhield Paul van meerijden, of Hendrie, Johan, en al die anderen die weleens mee gaan?

Volgens Arjen was het een van de mooiste LOL ritten tot nu toe. Wisten ze dat niet dan, dat daar elke keer weer grote kans op is?
Wisten ze niet dat er twee (!!) jarigen waren, waardoor de koffie met uitstekend gebak getrakteerd werd?

Nou ja, volgende maand weer een kans, hoewel in de najaar- en wintermaanden de deelnemers voornamelijk uit de vaste groep komen. Niet gek met de afstanden die sommige gasten moeten rijden om met ons mee te gaan.

Vandaag waren het er 13. Edwin, Wim (2x), Marc, Nico, Pieter Jan, Arjen, Aart, Niels, Henk, Nico, Martin en ik.
Wie completeert het recordaantal een volgende keer?

100% meer zicht

Nee, geen staaroperatie gehad, of lasering van mijn ogen. Ook geen nieuwe bril. Nee, het is eigenlijk heel simpel: de boeren in de Achterhoek zijn weer aan het oogsten en de torenhoge maisvelden verdwijnen. Dat levert eindelijk weer eens goed zicht op ons mooie coulisselandschap op. 100 % meer zicht dus. En tja, laag zitten in een Quest en hoge maisvelden gaan niet samen, eigenlijk ook niet op een gewone fiets, zo hoog als het is.

Waarom al dat mais bij ons, en in Zuid Nederland? Nou ja, de gemiddelde Nederlander wil nog steeds dagelijks zijn portie vlees op tafel. Dus die boeren "moeten" wel. Het kan natuurlijk anders, als je maar de wil hebt.

KOM 't of KOM 't niet? En.........toch geen banden?????

Net als een aantal andere velomobielers gebruik ik Strava. Leuk om je ritten bij te houden en te vergelijken met anderen. Paul schreef onlangs ook al over een bekend Strava fenomeen, de segmenten. Dat zijn kleine stukjes, soms wel wat groter tot wel 15 kilometer, waarbij je je eigen prestaties kan vergelijken met anderen. Een soort online competitie, maar dan niet terwijl je tegelijkertijd fietst.
Op mijn route zit er een die me al een tijdje bezig houdt. Het is een stukje van 700 meter, waar ik all time de 4e tijd heb staan. 54 seconden. Ik probeer al maanden dat te verbeteren en de KOM te pakken. KOM? ja, King Of Mountain. Nu zit er wel 4 meter verval in die 700 meter, een echte berg dus......
Soms kom ik tot 57 seconden, 56 was het vandaag. Waarom lukt het nu steeds net niet? Bij de startstreep, virtueel, van dit segment, kom ik net een flauwe bocht om, een klein stukje stijgend. Door mijn lage zit heb ik geen goed zicht op wat me tegemoet komt. Er is een reling die het zicht wegneemt. Er komt nogal eens een racefietser of f*cking brommer door de bocht scheuren, die hebben wel goed zicht.
Ik had bedacht dat ik met een snelheid van minimaal 40 eraan zou moeten beginnen. Vandaag was dat 35, te weinig dus.
Nu ja, de KOM staat op 50 seconden, volgende keer beter.

En waar gaat het eigenlijk over?

Ander dingetje is dat ik sinds vandaag met een andere configuratie achter rijd. Een Michelin Protek Max in mijn oude Continental Speedking.
Ik zat er al een tijdje naar te kijken. Wim Schermer heeft er al eens over geschreven, VM.NL verkoopt het ook al tegenwoordig.
Die Conti is een heerlijke band, maar niet erg lekbestendig. Ik reed er eerst met een Antiplatt in. Theo van VM.NL wist me met een heel technisch verhaal ervan te overtuigen dat dit een negatief effect heeft op de rolweerstand.
Antilekvloeistof in een normale binnenband heb ik ook al eens geprobeerd, maar wat een geknoei is dat. Daarom lijkt me die Michelin wel wat.
Voor de zekerheid wel mijn Allmotion met gewone binnenband bij me.
De maidentrip met deze configuratie beviel me uitstekend. De fantastische rijeigenschappen van de Conti merk je direct. Rolt heerlijk, accelereert goed, rolt goed door en is erg comfortabel. Bij een viaduct net ten zuiden van Doesburg kan ik testen wat het voordeel is. Daar trap ik altijd rustig omhoog om bij steeds hetzelfde punt mijn benen stil te houden om rustig naar beneden te rollen. Ik kom een paar kilometer aan snelheid hoger uit dan voorheen. Maar ja, een zwaluw brengt geen zomer.....

Vreemd gaan

Dit is mijn nieuwe aanwinst, jawel een rechtopracer, bukfiets of hoe je het ook wil noemen. Waarom? Ik hou van klimmen en dat is niets met een velomobiel. Ik hou ook van racen, dat kan uiteraard met beide fietsen.

Volgend jaar ga ik met anderen de Mont Ventoux beklimmen, tja, oude mannen in lycra, hoe heet dat ook alweer?

Het is een prachtige Cannondale CAAD 10, afgemonteerd met Ultegra, Schwalbe Ultremo bandjes erop. Ik ben eigenlijk meer fan van Continental. Vandaag kreeg ik de tip om ook eens Vittorio te proberen. Nou ja, de Ultremo's zullen het ook wel goed doen.

Het ding weegt inclusief pedalen een kleine 9 kilo. Tijdens het korte ritje van de winkel naar huis merkte ik al dat elke trap omgezet wordt in snelheid, een erg stijf frame dus.

Morgen mijn maiden trip over de Posbank naar Arnhem. Ik ben erg benieuwd.

Het ding is prima afgeleverd door onze eigen Nico.

wordt vervolgd

het gaat weer eens over........

Banden, dus. Nu zal menigeen afhaken, geen probleem:)

In mijn vorige bericht vertelde ik over de afstelling van de remmen en het schoonmaken ervan. Tevens heb ik de remkabel gesteld. Iets te strak, bleek vandaag, want ik kon de handrem niet goed vastzetten. ietsje losser dus maar dan.

Oh ja, de banden. Bij dezelfde klus heb ik de stoute schoenen aangetrokken en heb ik een paar oude Kojaks eronder gelegd. Voorheen mijn favoriete band, tot ik bij het eerste bezoek aan Germersheim wegens verregaande slijtage van de destijds eronder liggende Kojaks een paar Durano plus banden cadeau kreeg van Schwalbe. Toen is het gedonder begonnen, want die Durano's bevielen goed. Tot ik mijn oude Q 147 inruilde en vergat die Durano's eronderuit te halen. Afijn, om een lang verhaal korter te maken: ik heb naast de Kojaks en Durano's ook nog F lites en Conti GP's en weer Durano's gebruikt.
Tot ik begin dit jaar Marathon Greenguards nam. Prima banden, lekker comfortabel en lekbestendig. Goede rolweerstand, oftewel laag!

Waarom dan toch weer die Kojaks eronder? Om weer eens te ervaren hoe deze rijden. Nou, prima hoor, zolang je op glad asfalt blijft. Mijn oude route naar Almelo had veel asfalt en weinig stukken met keien of split.
Nu is dat anders, juist veel van die vervelende stukken en daar houdt Kojak niet van. Dan wordt ie trager.

Vanavond dus maar weer omgewisseld.

van dat soort klusjes

Het is vakantie, nog een paar dagen. Dan is het bij mij altijd tijd voor onderhoudsklusjes die ik normaal gesproken uitstel, tot het bijna te laat is.
Nu waren de remmen aan de beurt. De hendel blijft al een tijdje wat hangen en mijn remlicht blijft dan branden. Eerder heb ik dat eens aan de hand gehad bij mij vorige Quest. Voor het eerst destijds en dan is het gissen wat er aan de hand is. Nu, na bijna vijf jaar questen, weet ik het wel. Wielen eraf, remmen schoonmaken en smeren en de boel weer terugzetten.
Een hele klus, omdat die boutjes van de kogelkoppen er niet makkelijk af gaan. Zuinig als ik soms kan zijn, heb ik geen ratel met sleutel 10 om het makkelijk te doen. Voor die enkele keer dat het moet, geef ik geen geld uit. Dan maar wat langer pielen.
Vooral de rechterrem is vies. Daar zat het kapje dan ook niet meer op de middelste bout, zodat er makkelijk vuil in gaat. Zeker rechts gaat dat , want de rechterkant van de weg is nu eenmaal vuiler en vaak natter. Gelukkig had ik nog en reservekapje, maar dat zit niet strak. Dus de secondenlijm erbij gepakt om goed vast te zetten.
Met een oude tandenborstel haal ik het vuile eraf, wat olie op de draaiende delen en op de as, zoals het in het handboek van velomobiel.nl staat. Dan alles weer terug, er blijkt wat veel speling op de kabel te zitten. Straks maar even aanspannen, als alles is gedaan. Links gaat veel sneller, want veel minder vuil. Daar zat dan ook dat kapje op.
Als ie weer recht staat, stel ik de remmen. De remhendel komt makkelijk weer terug, dus die operatie is geslaagd.
Morgen een proefritje maken om de kijken of beide remmen gelijk gaan.

een bonte stoet

Paul schreef er al over, de LOL rit van vandaag. Het is niet te doen om de kwaliteit van zijn verhaal te evenaren. Dat is dan ook vooral niet de bedoeling. ;)

Vanochtend rond half tien verzamelde zich een aantal ligfietsers in het historische centrum van Zutphen.  Met als doel.....tja, wat is het doel eigenlijk? Niet om te gaan racen, niet om zoveel mogelijk kilometers te maken. Maar wat dan? Misschien een soort van Achterhoekse ligfietspromotie? Nou ja, bedoeling of niet, dat laatste is altijd wel een soort van bijvangst.
In ieder geval hebben we weer veel LOL gehad.

Kijk maar eens naar de deelnemende fietsen: hoge liggers (2 x M5), lage ligger ( ook M5), midracer ( ?Gaucho), roeifietsen (2x), Milan, Strada, en ja, ook een paar Questen.

Vooral op plekken waar we noodgedwongen moeten stoppen hebben we veel bekijks. Zoals bij onze vaste koffiestop, met appelgebak. Deze keer bij Kasteel Hackfort, tegenwoordig van Natuurmonumenten. Of bij het pontje tussen Bronckhorst en Brummen. Of pedalerend (peddelend voor de roeifietsers) door Brockhorst.
Ook door de bossen en langs de velden verrassen we menig wandelaar en ruiter.
Maar ja, of zij door ons te zien rijden ooit zelf een ligfiets aanschaffen is maar zeer de vraag.

De route was veelzijdig. Langs de nieuwste Zutphense haven, nog zonder boten; langs een oude haven, was de bedoeling.....maar daar konden we helaas niet door. Door het bos, waar Paul wat modder hapte. Langs de velden, waar we helaas door het hoge mais niet veel van de omgeving konden zien.
Tja, mais, voor de veestapel........
Verder langs het water, Veengoot, Berkel en IJssel. Over het pontje, over de dijken. En toen was het alweer voorbij.
Op zijn LOL's ging er na de oversteek met de pont telkens een deel van de groep af, soms aangekondigd, soms zomaar ineens.

Tot de volgende LOL.