Zo nu en dan valt er wel iets te melden, maar veel is het niet. Inmiddels is het winter, wat we wel gemerkt hebben vorig weekend. door omstandigheden kon ik niet veel fietsen, pas deze week weer. Dus niet door de sneeuw hoeven ploegen.
Nu weer aan het rijden, sinds gisteren weer woon-werk verkeer. De laatste ritten daarvoor ging het wat trager dus een paar kleine dingetjes bekeken. bandenspanning was aardig gezakt. Sinds een paar weken Greenguards eronder liggen op de voorwielen. Netjes op 5 bar gezet, maar dat was voor de koude kwam. Kennelijk en dat is me jaren terug al eens uitgelegd, kan de bandenspanning significant zakken bij vorst. Welnu, mijn Strada staat wel droog, want overdekt, maar niet binnen. Dus wellicht was dit de proef op de som?
Nu weer op 5 bar. Bovendien bleken de O ringen versleten. Het ratelde al even. en bij het uitrijden zonder trappen daalde de snelheid niet heel erg, maar weer goed op snelheid komen ging minder. Vervangen dus. Dat scheelt. Kennelijk hoef je dan de ketting niet door de rol te trekken, maar loopt ie erover heen. En een stuk stiller.
De ritten zijn ook opvallend vaak wat natter. Na lang zoeken heb ik eindelijk een bevredigende oplossing voor het droog houden van mijn hoorapparaten: een sealskin beanie. Lekker warm, wind en waterdicht. Maakt mij dus niet veel meer uit of het regent of niet. Geen zogenaamde waterdichte petten meer, die na een uur niet zo waterdicht blijken. Geen gedonder met capuchons van poncho's, waarlangs het water toch naar binnen sijpelt, omdat je nu eenmaal niet gebukt zit, zoals op een "gewone" fiets, maar enigszins achterover ligt.
Maar ja, tegen dat het zomer wordt moet ik wel weer iets verzinnen, want de beanie is echt een wintermuts.
En dan, de laatste weken zit de gedachte aan een trike in mijn hoofd. heb er al eerder over gedacht, maar sinds Edwin en Henk er een hebben, lijkt het wel wat vastere vormen aan te nemen. uit zelfbescherming heb ik mijn budget ervoor wel laag gehouden, max 1000 euro. Dus wie nog iets fatsoenlijks weet te staan of zelf heeft staan: roept u maar.
dinsdag 19 december 2017
zondag 3 december 2017
een enigszins gemankeerd ritje met LOL
Nou ja, dat kwam in eerste instantie door mijzelf. Vlak voor vertrek vanaf onze vaste verzamelplaats Volkshuis Zutphen bleek dat mijn batterij in mijn linker hoorapparaat ten einde liep. Met slechts een apparaat een paar uur doorbrengen is niet fijn en na toestemming van de groep reden we langs mijn huis. Dat betekende wel dat we de route andersom gingen rijden. De bedoeling was via Cortenoever boven langs Dieren en pauzeren bij de Carolinahoeve. Daarbij zouden we wel wat klim kilometers te doen hebben, maar minder last van de koude, vochtige tegenwind. Het mocht niet zo zijn.
Kort nadat we bij mijn huis wegreden en onder een tunneltje door waren, bleek de groep niet meer compleet. Whatsapp bracht uitkomst: Arjen stond met een lekke band. Nog wel een Greenguard!
Na dat euvel verholpen te hebben, vervolgden we onze weg. In tegenstelling tot onze normale kruissnelheid zaten we vandaag rond de 20 km/u, debet aan de weersomstandigheden. Onbeschutte dijken en fietspaden deden de rest.
Maar, niet getreurd, de pauze was in het onovertroffen Doesburg bij De Waag, alwaar Tonnie wilde vieren dat hij al enige tijd bij ons mee rijdt. Bedankt, Tonnie!
Na de pauze de brug over naar Dieren en linksaf het boerenland in. Ik had een mooi stukje uitgezocht, maar ik liet iemand anders voorrijden en die reed rechtdoor........en eigenlijk had niemand bezwaar, want de route werd er iets korter door. Toen ik voorstelde om maar niet meer de bossen en heuvels in te gaan, maar rechtsaf, was er geen wanklank te horen, wel een aantal zuchten van verlichting.
De laatste kilometers gingen met wind in de rug en bij dit weer rijdt dat toch wel een stuk lekkerder.
Op deze blog kan je lezen wie er allemaal heeft meegereden en met welke fiets.
De geplande rit van vandaag bewaar ik nog, want volgens mij zou ie erg mooi geweest zijn. Misschien wordt het wel onze eerste lentetocht.....
Kort nadat we bij mijn huis wegreden en onder een tunneltje door waren, bleek de groep niet meer compleet. Whatsapp bracht uitkomst: Arjen stond met een lekke band. Nog wel een Greenguard!
Na dat euvel verholpen te hebben, vervolgden we onze weg. In tegenstelling tot onze normale kruissnelheid zaten we vandaag rond de 20 km/u, debet aan de weersomstandigheden. Onbeschutte dijken en fietspaden deden de rest.
Maar, niet getreurd, de pauze was in het onovertroffen Doesburg bij De Waag, alwaar Tonnie wilde vieren dat hij al enige tijd bij ons mee rijdt. Bedankt, Tonnie!
Na de pauze de brug over naar Dieren en linksaf het boerenland in. Ik had een mooi stukje uitgezocht, maar ik liet iemand anders voorrijden en die reed rechtdoor........en eigenlijk had niemand bezwaar, want de route werd er iets korter door. Toen ik voorstelde om maar niet meer de bossen en heuvels in te gaan, maar rechtsaf, was er geen wanklank te horen, wel een aantal zuchten van verlichting.
De laatste kilometers gingen met wind in de rug en bij dit weer rijdt dat toch wel een stuk lekkerder.
Op deze blog kan je lezen wie er allemaal heeft meegereden en met welke fiets.
De geplande rit van vandaag bewaar ik nog, want volgens mij zou ie erg mooi geweest zijn. Misschien wordt het wel onze eerste lentetocht.....
donderdag 30 november 2017
Bijna een dodenrit
Op de terugweg vanmiddag, terwijl het duister inviel, zag ik steeds minder en minder. Huh? Die accu gaat toch wel langer mee, dacht ik? Nee dus, die had er geen zin meer in. Dan maar mijn reserve lamp erop gezet. Onlangs heb ik de beugel waar deze in past erop gezet, uit voorzorg. Laatst nog een check gedaan of de lamp het nog deed, ja dus.
Maar niet heel lang, want ook met deze lamp erop werd het steeds duisterder en duisterder. Wat nu? Ik was nog maar net Giesbeek voorbij. Gelukkig zitten er reflecterende strepen aan alle kanten en vooral achterop zo'n mooie grote oranje.
Maar toch, lekker voelt het niet, want ik zie zelf steeds minder en ik ben steeds minder zichtbaar. En dan moet de zomerweg bij Drempt nog komen. Daar zit veel sluipverkeer wat de maximale snelheid van 60 niet echt serieus neemt. Het is een spannend stukje, met steeds minder licht en veel verkeer. Gelukkig zit er in het dorp een fietsenmaker en deze blijkt batterijen te verkopen. Dus mijn reservelamp kan weer aan.
Omdat het snel donker is geworden, zet ik de lamp op vol, er zitten toch vier nieuwe batterijen in?
Je raadt het al, even voor Toldijk gaat het signaallampje knipperen, batterijen bijna op betekent dat. Ben ik besodemieterd door die fietsenmaker? Je zou het haast denken. Zo snel kan het echt niet, maar het is toch echt zo. Ook nu wordt het weer spannend, hoewel ik vooral vrijliggende fietspaden heb. Maar ook daar kan afslaand verkeer, tegenliggende fietsers (vaak scholieren met weinig licht) en de duisternis, waardoor ik in de berm beland de boel behoorlijk gevaarlijk maken. Af en toe doe ik mijn lamp aan om even te zien hoe het gaat. Niet snel in ieder geval, want dat is een beetje teveel gevraagd. Zutphen in rijdend doe ik de lamp maar permanent aan, om de veiligheid. we zien wel hoever het komt. Uiteindelijk kom ik met brandende lamp thuis, gelukkig.
Accu aan de lader, oplaadbare batterijen voor reservelamp ook. Voortaan maar de reservebatterij mee! En gedurende de winter uit de Strada halen als ie stilstaat. Want koude is niet goed voor accu's.
Maar niet heel lang, want ook met deze lamp erop werd het steeds duisterder en duisterder. Wat nu? Ik was nog maar net Giesbeek voorbij. Gelukkig zitten er reflecterende strepen aan alle kanten en vooral achterop zo'n mooie grote oranje.
Maar toch, lekker voelt het niet, want ik zie zelf steeds minder en ik ben steeds minder zichtbaar. En dan moet de zomerweg bij Drempt nog komen. Daar zit veel sluipverkeer wat de maximale snelheid van 60 niet echt serieus neemt. Het is een spannend stukje, met steeds minder licht en veel verkeer. Gelukkig zit er in het dorp een fietsenmaker en deze blijkt batterijen te verkopen. Dus mijn reservelamp kan weer aan.
Omdat het snel donker is geworden, zet ik de lamp op vol, er zitten toch vier nieuwe batterijen in?
Je raadt het al, even voor Toldijk gaat het signaallampje knipperen, batterijen bijna op betekent dat. Ben ik besodemieterd door die fietsenmaker? Je zou het haast denken. Zo snel kan het echt niet, maar het is toch echt zo. Ook nu wordt het weer spannend, hoewel ik vooral vrijliggende fietspaden heb. Maar ook daar kan afslaand verkeer, tegenliggende fietsers (vaak scholieren met weinig licht) en de duisternis, waardoor ik in de berm beland de boel behoorlijk gevaarlijk maken. Af en toe doe ik mijn lamp aan om even te zien hoe het gaat. Niet snel in ieder geval, want dat is een beetje teveel gevraagd. Zutphen in rijdend doe ik de lamp maar permanent aan, om de veiligheid. we zien wel hoever het komt. Uiteindelijk kom ik met brandende lamp thuis, gelukkig.
Accu aan de lader, oplaadbare batterijen voor reservelamp ook. Voortaan maar de reservebatterij mee! En gedurende de winter uit de Strada halen als ie stilstaat. Want koude is niet goed voor accu's.
zondag 19 november 2017
De edele kunst van het omleggen van een F lite
Mijn vorige bericht ging over een klapband, na ongeveer 10.000 kilometer met F lite gereden te hebben.
De dag na dit euvel maar twee nieuwe banden erom gelegd, het is tenslotte de komende maanden echt lekke banden weer. Preciezen onder ons zullen daarom graag een variant van Marathon erom leggen. Plus, greenguard, dat soort.
Rekkelijken kunnen nogal eens blijven doorgaan met slicks, die doorgaans sneller rijden maar ook sneller lek gaan. Kojak, F lite, dat soort.
Daar ik graag rekkelijk ben, want precies zijn past mij niet zo, heb ik er twee verse F lites onder gelegd. Met siliconenspray om oneffenheden in de loop te voorkomen. Het was al aan het schemeren, dus zag ik niet veel en bovendien had ik niet heel veel tijd.
De eerste rit was afgelopen maandag, naar mijn werk in Arnhem. Als ik mijn hoofd af en toe op de nekrol legde, begon de wereld ernstig te bibberen. Magnifiek aan ons lichaam is dus, dat wij dat direct compenseren en het doorgaans niet merken. Wel dus in direct contact met hoofd en VM.
Dat voelde niet goed. Ik weet dat mijn achterwiel een lichte slag heeft, maar dit was meer.
Nou ja, wat nu? In de middag moest ik naar Zeist, voor een tweedaagse van en met de baas, dus daar kwam het er ook niet van om het euvel te verhelpen.
Woensdagmiddag weer terug naar huis, een mooie rit over de Veluwe, onder andere. Maar niet met hoofd op nekrol!
Ook de dagen erna weinig tijd om uitgebreid een aanpassing te doen, uiteindelijk vanmiddag pas.
Check bleek een behoorlijke oneffenheid in de F lite, vooral links.
Maar, hoeveel ik ook met sop en pomp in de weer ging, ik kreeg het niet voor elkaar. Ja, de rechterband wel, maar de linker........grrrrrr. ook een tweede, nog geheel nieuwe ging er niet goed om.
Aan de wielen ligt het niet, die zijn nog maar een half jaar oud en door onze eigen Nico gefabriceerd. Bovendien heb ik het natuurlijk nagekeken vandaag.
Ga ik er nog meer tijd in steken om deze banden erom te leggen, of zal ik ze maar omleggen en overgaan op Marathon, draadbanden dan wel te verstaan. Daar heb ik nooit problemen mee gehad.
De dag na dit euvel maar twee nieuwe banden erom gelegd, het is tenslotte de komende maanden echt lekke banden weer. Preciezen onder ons zullen daarom graag een variant van Marathon erom leggen. Plus, greenguard, dat soort.
Rekkelijken kunnen nogal eens blijven doorgaan met slicks, die doorgaans sneller rijden maar ook sneller lek gaan. Kojak, F lite, dat soort.
Daar ik graag rekkelijk ben, want precies zijn past mij niet zo, heb ik er twee verse F lites onder gelegd. Met siliconenspray om oneffenheden in de loop te voorkomen. Het was al aan het schemeren, dus zag ik niet veel en bovendien had ik niet heel veel tijd.
De eerste rit was afgelopen maandag, naar mijn werk in Arnhem. Als ik mijn hoofd af en toe op de nekrol legde, begon de wereld ernstig te bibberen. Magnifiek aan ons lichaam is dus, dat wij dat direct compenseren en het doorgaans niet merken. Wel dus in direct contact met hoofd en VM.
Dat voelde niet goed. Ik weet dat mijn achterwiel een lichte slag heeft, maar dit was meer.
Nou ja, wat nu? In de middag moest ik naar Zeist, voor een tweedaagse van en met de baas, dus daar kwam het er ook niet van om het euvel te verhelpen.
Woensdagmiddag weer terug naar huis, een mooie rit over de Veluwe, onder andere. Maar niet met hoofd op nekrol!
Ook de dagen erna weinig tijd om uitgebreid een aanpassing te doen, uiteindelijk vanmiddag pas.
Check bleek een behoorlijke oneffenheid in de F lite, vooral links.
Maar, hoeveel ik ook met sop en pomp in de weer ging, ik kreeg het niet voor elkaar. Ja, de rechterband wel, maar de linker........grrrrrr. ook een tweede, nog geheel nieuwe ging er niet goed om.
Aan de wielen ligt het niet, die zijn nog maar een half jaar oud en door onze eigen Nico gefabriceerd. Bovendien heb ik het natuurlijk nagekeken vandaag.
Ga ik er nog meer tijd in steken om deze banden erom te leggen, of zal ik ze maar omleggen en overgaan op Marathon, draadbanden dan wel te verstaan. Daar heb ik nooit problemen mee gehad.
zaterdag 11 november 2017
KLABAM, krrrrrrr, stil
Dat is de ervaring van menigeen met een klapband van een velomobiel. Gisteren heb ik dat ook ervaren. Gelukkig niet op topsnelheid, slechts 25 km/u.
Dit kwam onder de linker voorkant vandaan. Daar helpt niets tegen. De F lite ligt er wel inmiddels ruim 10.000 kilometer onder. Een flinke afstand, want deze band staat erom bekend bij 8 duizend wel op te zijn. Nu rijd ik een Strada, waarbij de wielen enigszins schuin staan. Daarom heb ik een paar maanden terug de banden gewisseld, om slijtage af te wisselen zeg maar. Wie weet werk het, want zoveel kilometer is toch wel wat. De rechter ligt er net zolang onder, maar is nog redelijk. Toch ook maar omgewisseld en nu gaat ie mee als reserve voor als er weer een band klapt.
En nu maar weer kilometers tellen, hoewel, dat doet Strava voor me. Als het zo door gaat als dit jaar ben ik over 8 maanden weer aan de 10 duizend.
Overigens rijd ik met een Antiplatt lint erin, wat volgens kenners de snelheid negatief beïnvloedt. Nou, dat zal best, maar ik heb buiten deze klapband nog geen enkel lek gehad. Eens per maand, als ik de banden op de juiste spanning zet, loop ik de banden na op steentjes en ander ongewenst scherp spul. Dan constateer ik dat ik waarschijnlijk lek was gereden, zonder het lint. Nou, dan kan die geringe lagere snelheid me gestolen worden.
Ik twijfel nog over aanschaf van marathon plus, dan wel greenguard, omdat de 2017 versie een verbetering van de rolweerstand schijnt te hebben. Maar ja, ik heb nog voor 20.000 km F lites liggen.....
zondag 22 oktober 2017
De snoepwinkel
Af en toe moet je er naar toe, naar de snoepwinkel in Dronten. Soms voor een kleinigheidje, dat geef ik grif toe. Rondkijken en met de geleerde heren in gesprek tijdens het wachten is al een genot op zich.
De reden dat ik afgelopen zaterdag noordwaarts ging, was gelegen in de elektriciteit. Mijn richtingaanwijzer deed het niet goed en ik vermoedde wat bewaarheid werd in Dronten: de clignoteur heeft het begeven. Een kleinigheidje om te vervangen, maar je moet het maar net weten. Het kastje waar dat ding in zit is gelukkig, in mijn Strada, met klittenband bevestigd. Vroeger deed met het wel met kit, vertelde Allert tijdens het verwisselen. Dat betrof overigens slechts het verzetten van drie contacten en klaar was kees.
Aangezien ik wat vreemd gerommel hoor tijdens het rijden, ging Allert een stukje op pad om het zelf te horen. Hij hoorde echter niets vreemds. Wel constateerde hij dat het voorwiel aanliep tegen de wielkast. dat is inderdaad het geval en merkbaar met zand aan de band. Even het wiel eruit, de kogelkop drie slagen gedraaid en ook dit was opgelost. Bij de Quest zou dit wel wat meer tijd gekost hebben.........
Verder nog een stukje van een meter klittenband meegenomen, om mijn dekje goed te kunnen bevestigen. Het weer van tegenwoordig rechtvaardigt soms het rijden daarmee, ook als verstokte cabriorijder. Vooral regen uiteraard, maar ook met veel wind rijdt het stabieler met het dekje. Minder valwind naar binnen, zullen we maar denken.
Deze keer was ik met Peter H, een recente aanwinst van LOL, uit Doetinchem. Hij had ook een kleinigheidje te doen voor zijn Mango +. En zo leer je elkaar ook eens wat beter kennen. Peter was blij dat de reparatie niet direct kon, waardoor hij kon opladen voor de terugweg. Bij navraag bleek namelijk dat het wat langer geleden was dat hij een lange rit had gereden. Geen nood, wachten in Dronten is meestal geen vervelende bezigheid. En we hebben wat rustiger terug gereden.
Mooi om te zien was hoe Allert weer iets nieuws had gefabriekt. In een van de klaarstaande Quatro's wordt een Rohloff naaf ingebouwd. Dat moet natuurlijk mooi gebeuren. Allert heeft een prachtig stukje werk afgeleverd om het ding goed in te bouwen. Jammer dat ik geen foto heb genomen.
Kortom, een goed besteedde zaterdag.
De reden dat ik afgelopen zaterdag noordwaarts ging, was gelegen in de elektriciteit. Mijn richtingaanwijzer deed het niet goed en ik vermoedde wat bewaarheid werd in Dronten: de clignoteur heeft het begeven. Een kleinigheidje om te vervangen, maar je moet het maar net weten. Het kastje waar dat ding in zit is gelukkig, in mijn Strada, met klittenband bevestigd. Vroeger deed met het wel met kit, vertelde Allert tijdens het verwisselen. Dat betrof overigens slechts het verzetten van drie contacten en klaar was kees.
Aangezien ik wat vreemd gerommel hoor tijdens het rijden, ging Allert een stukje op pad om het zelf te horen. Hij hoorde echter niets vreemds. Wel constateerde hij dat het voorwiel aanliep tegen de wielkast. dat is inderdaad het geval en merkbaar met zand aan de band. Even het wiel eruit, de kogelkop drie slagen gedraaid en ook dit was opgelost. Bij de Quest zou dit wel wat meer tijd gekost hebben.........
Verder nog een stukje van een meter klittenband meegenomen, om mijn dekje goed te kunnen bevestigen. Het weer van tegenwoordig rechtvaardigt soms het rijden daarmee, ook als verstokte cabriorijder. Vooral regen uiteraard, maar ook met veel wind rijdt het stabieler met het dekje. Minder valwind naar binnen, zullen we maar denken.
Deze keer was ik met Peter H, een recente aanwinst van LOL, uit Doetinchem. Hij had ook een kleinigheidje te doen voor zijn Mango +. En zo leer je elkaar ook eens wat beter kennen. Peter was blij dat de reparatie niet direct kon, waardoor hij kon opladen voor de terugweg. Bij navraag bleek namelijk dat het wat langer geleden was dat hij een lange rit had gereden. Geen nood, wachten in Dronten is meestal geen vervelende bezigheid. En we hebben wat rustiger terug gereden.
Mooi om te zien was hoe Allert weer iets nieuws had gefabriekt. In een van de klaarstaande Quatro's wordt een Rohloff naaf ingebouwd. Dat moet natuurlijk mooi gebeuren. Allert heeft een prachtig stukje werk afgeleverd om het ding goed in te bouwen. Jammer dat ik geen foto heb genomen.
Kortom, een goed besteedde zaterdag.
woensdag 4 oktober 2017
Wutradler
Jawel, vast een enorme verbastering en menig Duister zal wel denken, wat bedoelt die man.....
Nou, het volgende. Ik erger me iets te vaak aan allerlei slag volk dat niet op het fietspad thuishoort of er op een verkeerde manier gebruik van maakt. Nu ben ik zelf ook geen engeltje, ik fiets ook wel eens 100 meter spook.
Maar alles bij elkaar loopt het onderhand de spuigaten uit. Soms denk ik dat een Gopro wel handig zou zijn om materiaal te verzamelen waar mee een wegbeheerder geconfronteerd kan worden.
Ik woon in landelijk gebied, dus het gaat niet om grootsteedse problemen als overvolle fietspaden. Nee het is het volgende en de opsomming is vast onvolledig en de volgorde is willekeurig.
Postbode in de auto, die via het fietspad van brievenbus naar brievenbus rijdt en dan ook nog vaak tegen het verkeer in.
Bermmaaiers, die met veel te grote apparaten het fietspad geheel in beslag nemen.
Giertankers die hun gier overslaan in een andere tank, staand op, jazeker, het fietspad.
Auto's met pech, makkelijk wachten op de wegenwacht op het fietspad.
Bussen die je klem rijden.
Grijze duiven die naast elkaar rijdend spookrijden op het fietspad. Die laatste categorie lijkt wel een vorm van protest, vanuit hun jeugd als babyboomer: we zijn tegen alle regels.
Nou, het volgende. Ik erger me iets te vaak aan allerlei slag volk dat niet op het fietspad thuishoort of er op een verkeerde manier gebruik van maakt. Nu ben ik zelf ook geen engeltje, ik fiets ook wel eens 100 meter spook.
Maar alles bij elkaar loopt het onderhand de spuigaten uit. Soms denk ik dat een Gopro wel handig zou zijn om materiaal te verzamelen waar mee een wegbeheerder geconfronteerd kan worden.
Ik woon in landelijk gebied, dus het gaat niet om grootsteedse problemen als overvolle fietspaden. Nee het is het volgende en de opsomming is vast onvolledig en de volgorde is willekeurig.
Postbode in de auto, die via het fietspad van brievenbus naar brievenbus rijdt en dan ook nog vaak tegen het verkeer in.
Bermmaaiers, die met veel te grote apparaten het fietspad geheel in beslag nemen.
Giertankers die hun gier overslaan in een andere tank, staand op, jazeker, het fietspad.
Auto's met pech, makkelijk wachten op de wegenwacht op het fietspad.
Bussen die je klem rijden.
Grijze duiven die naast elkaar rijdend spookrijden op het fietspad. Die laatste categorie lijkt wel een vorm van protest, vanuit hun jeugd als babyboomer: we zijn tegen alle regels.
Abonneren op:
Posts (Atom)